อันหลินตกตะลึง รีบใช้หมัดสะเทือนขุนเขา ชกแท่งน้ำแข็งที่ลอยมาหาเขาจนแหลกละเอียด
แต่แทบจะในเวลาเดียวกัน ร่างขนาดใหญ่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา อุ้งมือหมีตะปบหน้าอกของเขาด้วยแรงอันน่ากลัว
ปึก!
อันหลินถูกอุ้งมือหมีตะปบหน้าอก ร่างของพุ่งดิ่งลงมาประหนึ่งขีปนาวุธ กระแทกจนผิวดินทรุดตัวลงไปเป็นหลุมใหญ่
รสหวานแผ่ซ่านในลำคอ เขากระอักเลือดออกมาทันที
เขาประเมินสัตว์ภูตตัวนี้ต่ำเกินไป หากไม่ใช่เพราะกายเนื้อแข็งแกร่งละก็ ถูกอุ้งมือตะปบคงปางตายเป็นแน่
แม้หมียักษ์จะถูกฟันแขนจนขาดเพราะความประมาท แต่ความเร็วและพละกำลังของมันกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่นิด
“โฮก!”
หมียักษ์กระโจนออกไปอีกครั้ง แท่งน้ำแข็งมากมายก่ายกองลอยตัวกลางอากาศ พุ่งไปหาเขาอย่างรวดเร็ว
“มาไม้เดิมงั้นเหรอ”
อันหลินมองแท่งน้ำแข็งประดุจมีดบินที่พุ่งเข้ามาแท่งแล้วแท่งเล่า นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว เปิดวิชาญาณทิพย์!
วิเคราะห์ช่องโหว่และจุดอ่อน…
ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว
ชั่ววินาทีที่ร่างกายขยับและควงกระบี่ มองแท่งน้ำแข็งนับไม่ถ้วนดุจความว่างเปล่า พุ่งตัวออกไปข้างหน้า
หมียักษ์ที่กำลังกระโจนใส่อันหลินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาโดยพลัน ขณะที่กำลังจะถอยหลังเว้นระยะห่าง
อันหลินก็กระดิกนิ้ว สายฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งลงมา ฟาดหมีขาวยักษ์เข้าอย่างจัง ทำให้ร่างของมันกระตุก
ในตอนนี้ อันหลินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมียักษ์แล้ว วาดกระบี่พิชิตมารเกิดเป็นวงโจจรสีดำ
