พวกสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงไม่ได้กลับเมืองติ้งอัน ชัดเจนว่าตั้งใจจะนอนค้างอ้างแรมในป่า
คนที่มีพลังแก่กล้า จะใจกล้ามากกว่า
เพราะความสามารถอย่างพวกเขา น้อยนักที่สัตว์ประหลาดจะทำอันตรายพวกเขาได้
ค้างแรมในป่าประหยัดเวลาเดินทางกลับไม่พอ ประสิทธิภาพในการล่าสัตว์ก็จะเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย
ส่วนซูเฉี่ยนอวิ๋นเป็นเพราะต้องนำขุมพลังสัตว์มาให้อันหลิน จึงเดินทางกลับมาเป็นการเฉพาะ
วันต่อมา สมาชิกกลุ่มอันหลินก็ออกเดินทางอีกครั้ง
หนนี้ พวกเขาเห็นเทพสังหารเทพ พระขวางปลิดชีพพระ ไร้เทียมทานมาตลอดทาง
“เจ้าอัปลักษณ์ จัดการเสือดาวหิมะตัวนี้เสีย!” อันหลินตะโกนลั่น
ร่างของราชาวานรเนตรทองหายวับ รวดเร็วยิ่งกว่าเสือดาวหิมะ เงื้อกระบองขึ้นแล้วฟาดลงไป
ตูม!
จำนวนสัตว์ประหลาด +1
“เจ้าอัปลักษณ์ หมาป่ากระดูกขาวสองตัวนั้นกำลังยิ้มให้พวกเรา จัดการมัน!”
ราชาเนตรทองถือกระบองกวาดล้าง พลังมหาศาลอันน่ากลัวสะเทือนโครงกระดูกของหมาป่ากระดูกขาวสองตัวจนแหลกละเอียด
จำนวนสัตว์ประหลาด +2
…
ด้านหลังอันหลินมีเหมียวเถียนที่กำลังฮัมเพลง จงหย่งเหียนที่หาวหวอดๆ ซุนเซิ่งเหลียนถือกระจกกำลังหวีผม
นอกจากลั่วจื่อผิงที่เตรียมพร้อมลงมือแล้ว ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพของปลาเค็ม…
“พี่ลิง…พี่ลิง เจ้าสุดยอดจริงๆ ภูเขาปัญจธาตุพันธนาการเจ้าไม่ได้ มีซุนเห้งเจียกระโดดออกมา…”
อันหลินก็เริ่มฮัมเพลงขึ้นมาแล้วเช่นกัน
ตาของเหมียวเถียนเป็นประกาย ราวกับเจอคนประ
