การทดสอบประจำปีของนักเรียนใหม่ปีหนึ่งในครั้งนี้ ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก
ในรั้วสำนักมีประโยคพูดติดปากกันมานานแล้วว่า
‘นักเรียนปีหนึ่งปีสองทักทายสัตว์ป่า’
‘นักเรียนปีสามปีสี่ทักทายยุง’
‘นักเรียนปีห้าทักทายหญิงงาม’
สัตว์ป่าย่อมหมายถึง พื้นที่ป่าทางตอนใต้ของแคว้นจิ่วโจว
ที่นั่นมีสัตว์อสูรเพ่นพ่าน มีฝูงสัตว์บุกรุกแคว้นสือหลงที่อยู่ทางใต้สุดของแคว้นจิ่วโจวบ่อยครั้ง
เหล่านักพรตมนุษย์ก็ไม่ใช่ลูกพลับที่บีบเค้นได้ง่าย มักจะรวมกลุ่มกันยกโขยงเข้าป่าล่าสัตว์
สัตว์ประหลาดบางชนิดเลอค่าทั้งตัว เป็นวัตถุดิบชั้นดีของการปรุงยาและหลอมศาสตรา
ทั้งช่วยกำจัดทุกข์เพื่อชาวประชา ซ้ำยังได้ผลประโยชน์ไม่น้อย ไยต้องไม่ทำด้วยเล่า
ส่วนการทักทายยุงนั้น ไม่ใช่ยุงธรรมดาเสียด้วย แต่เป็นฉายาติดตลกที่เหล่านักเรียกใช้เรียกเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือด…
เผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดอาศัยอยู่ในกาฬทวีปแห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของแผ่นดินบรรพกาล
พวกเขาชื่นชอบการดูดเลือดของเหล่านักพรตเป็นชีวิตจิตใจ เหล่านักพรตจะทนได้หรือ
แน่นอนว่าเลือกตบพวกมันให้ตาย!
เผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดเป็นจำพวกสร้างศัตรูรอบด้าน พวกเขาอยากดูดเลือดทุกชนิด
ไม่ใช่เพียงนักพรตมนุษย์ นักบวชแดนสุขาวดีแห่งประจิม และเผ่าพันธุ์ปีกปัณฑูรแห่งสวนสนุกแดนศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นอาหารหลักของพวกเขา…
หากไม่ใช่เพราะกาฬทวีปเป็นสถานที่เป็นมลพิษ ไม่แน่ว่าเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดอาจถูกฆ่าล้างเผ่าพั
