วยโอกาสเป็นความผิดของข้าเอง ตอนนี้ข้าจะมอบบัตรเชิญปรุงยาให้พวกเจ้าคนละใบ นำบัตรเชิญนี้ไปที่ราชวังดุสิต สามารถสั่งทำยาวิเศษไม่เกินขั้นหกได้หนึ่งเม็ดโดยไม่มีค่าใช้จ่าย ของขวัญชิ้นนี้ขอให้พวกเจ้ารับไว้ด้วยเถอะ”
พูดจบ จักรพรรดิจื่อเวยก็โบกมือขวา บัตรเชิญสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของทุกคน
“ขอบพระทัยจักรพรรดิจื่อเวย!” เมื่อทุกคนเห็นบัตรเชิญในมือก็ดีอกดีใจ กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ
นี่มันยาวิเศษเชียวนะ ทุกเม็ดล้วนประเมินค่าไม่ได้
ตอนนี้พวกเขาขอให้คนในราชวังดุสิตปรุงยาให้หนึ่งเม็ดโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย มันช่างเป็นเรื่องอัศจรรย์ใจเหลือเกิน
จักรพรรดิจื่อเวยพยักหน้า เบนสายตาไปที่อันหลิน แผนที่ดาวอันกว้างใหญ่ไพศาลปรากฏวาบขึ้นในดวงตา
เพียงชั่วครู่ นัยน์ตาของเขาก็กลับมาสุกใสอีกครั้ง ดวงตาสะท้อนภาพของชายหนุ่มคนนั้น
“อันหลิน คุณงามความดีของเจ้าข้าก็ทราบแล้วเช่นกัน เจ้าเป็นวีรบุรุษของเรื่องนี้เชียวนะ กระบี่พิชิตมารเล่มนั้นถือเสียว่าข้าให้เจ้าเป็นของขวัญ”
เมื่อได้ยินคำพูดของจักรพรรดิจื่อเวย อันหลินก็ชะงักไปเล็กน้อย
อันที่จริง…เขาไม่คิดจะคืนกระบี่เล่มนี้แต่แรกอยู่แล้ว
แต่เมื่อจักรพรรดิจื่อเวยเป็นคนเอ่ยออกมาเอง เขาย่อมต้องซาบซึ้งในบุญคุณ กล่าวขอบคุณอีกครั้ง
หลังจักรพรรดิจื่อเวยจัดการธุระที่นี่เสร็จ ก็กลับไปยังวังดาวเหนือ
“เฮ้อ แต่เสียดายกระบี่ที่น่ารักของข้าเหลือเกิน”
ชายผมเงินถอนหายใจแผ่วเบา หากไม่ใช่เพราะเ
