ดินเข้าไปยืนข้างเซียนพสุธาเยว่อิ่งตามคำสั่ง
จากนั้น เซียนพสุธาเยว่อิ่งก็ล้วงมือถือออกมา ใช้พลังวิเศษทำให้มันลอยกลางอากาศ
“มาๆ ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ ทุกคนยิ้มให้กล้องหน่อย!”
อันหลิน “…”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
เซียนพสุธามิ่งหยวน “…”
…
แชะ!
มือถือได้บันทึกภาพของเซียนพสุธาเยว่อิ่งที่ยิ้มกว้าง และสี่คนที่ใบหน้าเฉยชาเอาไว้
ด้านหลังของพวกเขา เป็นบ่อน้ำโบราณอันงดงามและภูเขาหิมะขาวโพลน…
“เยว่อิ่ง เจ้าว่า ภาพหมู่ก็ถ่ายไปแล้ว ควรเข้าไปในแดนพิศวงแล้วกระมัง”
เซียนพสุธามิ่งหยวนพูดอย่างระอาใจ
เซียนพสุธาเป็นคนเดียวในหมู่พวกเขา ที่รู้ว่าจะเข้าไปในแดนพิศวงหยกโบราณได้อย่างไร คนที่สามารถนำทางพวกเขาเข้าไปในแดนพิศวงได้ เห็นจะมีแต่นางแล้ว
เมื่อพวกอันหลินได้ยินคำว่ามีแดนพิศวงอยู่จริง ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เซียนพสุธาเยว่อิ่งส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข้าไป จำต้องรอเวลาพระจันทร์ขึ้น จึงจะเปิดทางได้ ระหว่างนี้ ข้าจะชี้แจงรายละเอียดของภารกิจหน่อย!”
พูดจบ เซียนพสุธาเยว่อิ่งก็ส่งยิ้มให้พวกอันหลิน
“รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงให้พวกเจ้ามาที่แดนพิศวงด้วยกัน”
เมื่อพวกเขาได้ยินก็ส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ
จะให้พวกเขาสู้กับจักรพรรดิปีศาจงั้นหรือ แน่นอนว่าไม่มีทาง!
สรวงสวรรค์ไม่มีทางปล่อยให้อันหลินและคนอื่นๆ เสี่ยงอันตรายที่ไร้ความหมายแน่นอน
เซียนพสุธาเยว่อิ่ง “นั่นเป็นเพราะแดนพิศวงหยกโบราณถูกแบ่งออกเป็นแดนพิศวงสี่แห่ง คือแดนกระดูกที่น
