รีบพูดเป็นพัลวันว่า “ผมขอปฏิเสธ!”
“เอ่อ…” นักพรตซวีอวิ๋นทำหน้ากระอักกระอ่วน
เขายังไม่ทันได้พูดอะไรเลย ทำไมถึงปฏิเสธแล้วล่ะ เขาน่ากลัวขนาดนั้นจริงเหรอ
เมื่อสือหลิงจื่อเจ้าสำนักคุนหลุนเห็นปฏิกิริยาของอันหลิน จึงพูดความคิดของเขาที่ตนสันนิษฐานออกมาคร่าวๆ “ปฏิบัติการสังหารจักรพรรดิปีศาจครั้งนี้ เป็นเรื่องใหญ่ของวงการบำเพ็ญเซียน ตามที่ฉันรู้มา จักรพรรดิปีศาจกับเจ้าแห่งผีดูดเลือดมักมีนิสัยชอบพกแหวนมิติ ขอแค่นายยอมบริจาคเลือดให้พวกเรา เพื่อสร้างอาวุธพิษร้ายแรง เมื่อได้แหวนมิติของพวกมันมา พวกเราจะให้แหวนวงหนึ่งดีไหม!”
เมื่ออันหลินได้ยินคำว่า ‘อาวุธพิษร้ายแรง’ ก็รู้สึกว่ามีเลือดตีขึ้นมาที่คอ
แต่ทว่า ไม่พูดไม่ได้ว่า หากเขายอมบริจาคเลือดให้ ก็จะได้แหวนมิติวงหนึ่ง…
ข้อเสนอนี้เย้ายวนใจชะมัด!
ต้องรู้ว่าจักรพรรดิปีศาจและเจ้าแห่งผีดูดเลือดเป็นถึงยอดฝีมือระดับแปลงจิต แหวนมิติเป็นสถานที่เก็บของล้ำค่าของพวกเขา
ได้คลังสมบัติทั้งหมดของยอดฝีมือระดับแปลงจิตมาครอง มันไม่ดึงดูดใจงั้นเหรอ!
ด้วยเหตุนี้ อันหลินตกอยู่ในภวังค์ความคิด
หนึ่งนาทีผ่านไป…
อันหลินที่ปากบอกว่าไม่เอา กลับนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงอย่างว่าง่าย…
มาเลย! เพื่อความรักและสันติภาพของโลกใบนี้ เขายินยอมถวายเลือด ยอมถวายกาย!
อะแฮ่ม…คิดไปไกลแล้ว
อย่างไรเสีย สุดท้าย อันหลินก็ถูกดูดเลือดไปห้าร้อยมิลลิลิตร
สามารถจิตนาการถึงสงครามนับจากนี้
ภาพที่เหล่านักพร
