ากไป พูดว่า
“ฉันใช้เลือดของสหายอันหลินป้ายทั่วกระบี่ ในเลือดมีพิษ!”
เซียนจิ้งจอกแดงได้ฟัง แววตาก็เป็นประกาย เหาะไปหาอันหลินทันที!
เมื่ออันหลินเห็นผีดูดเลือดตนสุดท้ายถูกกำจัดแล้ว ก็ทรุดตัวนั่งลงอย่างโล่งอก
“ให้ตายเถอะ! รู้สึกเหมือนร่างกายว่างเปล่า!”
อันหลินพูดอย่างเจ็บใจ ศึกดุเดือดระหว่างเขากับราชาปีศาจทระนงไม่ใช่ปัญหา เรื่องที่ถูกผีดูดเลือดดูดเลือด ถูกเซียนกระบี่ชิงเหอยืมเลือดต่างหากที่ทำเอาเกือบตาย!
เขาในตอนนี้ อยากซื้อยาบำรุงมากินสักสองขวดจริงๆ
ทว่า เขายังไม่ทันได้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ดีหลังผ่านศึก เซียนจิ้งจอกแดงก็วิ่งเข้ามา จากนั้นจ้องเขาราวกับมองตัวประหลาด…
“เธอมองอะไร” อันหลินชะงักเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม
เซียนจิ้งจอกแดงชี้ไปที่แขนที่ถูกกรีดเพื่อถ่ายเลือดของอันหลินอย่างกระดากอาย ใบหน้าแดงระเรื่อ
อันหลินกะพริบตามองแขนของตัวเอง
บาดแผลบริเวณนั้นเริ่มสมานกันแล้ว แต่ยังสมานกันไม่สนิท
เซียนจิ้งจอกแดงอยากช่วยรักษาสินะ…
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ใจของอันหลินก็อุ่นวาบ
ในโลกย่อมมีรักแท้อยู่!
ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าให้เซียนจิ้งจอดแดงอย่างซึ้งใจ เป็นเชิงบอกว่าตกลง
เซียนจิ้งจอกแดงยิ้มกว้าง เขยิบเข้ามาใกล้อันหลินอย่างตื่นเต้น ยื่นมือขาวปลอดออกมา…
แขนที่เพิ่งจะสมานกันของอันหลิน ฉีกขาดอีกครั้ง เลือดพรั่งพรูออกมา…
ด้วยเหตุนี้ อันหลินจึงเสียเลือดมากไป…
จบบริบูรณ์
………………………………….
