หลินฟังถ้อยคำอันย่ำแย่ น้ำตาเจียนจะไหลออกมาแล้ว
จากนั้น ก็รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาที่ลำคอ…
เขารู้สึกว่าเลือดของตัวเองกำลังไหลหลั่ง!
“อ๊าก!”
จู่ๆ ผีดูดเลือดสาวก็ส่งเสียงร้องน่ากลัวออกมา
เธอผลักอันหลินออก!
อันหลินมึนงง เขาหันกลับไปมองผีดูดเลือดสาว
จะประสานร่างไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงผลักเขาออกล่ะ
“อ๊าก!”
ครั้งนี้ ผีดูดเลือดสาวร้องโหยหวน อาการคล้ายจะคลุ้มคลั่ง
เธอเริ่มวิ่งพล่านไปทั่ว มือไม้โบกไปมา พลังอันน่ากลัวทำลายทุกสิ่งรอบข้างจนราบคาบ
ใช่แล้ว หลังดูดเลือดอันหลิน เธอกลับมากระปรี้กระเปร่าแล้วจริงๆ เพียงแต่ว่าเป็นการกระปรี้กระเปร่าที่ต้องวิ่งไปทั่ว
เซียนกระบี่ชิงเหอย่างเท้า ร่างมาปรากฏตัวตรงหน้าอันหลิน ยืนขวางเขาเอาไว้
“สหายอันหลิน นายไม่เป็นไรใช่ไหม!”
อันหลินส่ายหน้า มือกุมลำคอของตัวเอง “นอกจากกระหายเลือดนิดหน่อยแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอย่างอื่น”
เซียนกระบี่ชิงเหอ “…”
ในตอนนั้นเอง ผีดูดเลือดสาวก็ตะโกนอย่างเจ็บปวดขึ้นมาว่า
“นักพรตน้อย เจ้าวางยาในเลือด…ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!”
แต่ว่าเพียงชั่วครู่ หลังสิ้นเสียงตะโกนของเธอ ร่างกายก็ชักกระตุก ล้มลงไปทันที
…
นอนแอ้งแม้งบนพื้น น้ำลายสีขาวฟูฟ่องล้นปากผีดูดเลือดสาว
อันหลินกับเซียนกระบี่ชิงเหอมองหน้ากันเลิ่กลั่ก…
………………………………….
