ัย เขาจึงไม่ปิดบัง พูดตามความจริงว่า “พ่อ บอกพ่อตรงๆ เลยนะ ตอนนี้ผมกำลังบำเพ็ญเซียนอยู่! ของนอกกายแบบนี้ผมอยากได้เท่าไร ก็มีเท่านั้น”
อันหมิงชวนกะพริบตาปริบๆ “ลูกว่าไงนะ”
“ผมบอกว่า…ตอนนี้ผมกำลังบำเพ็ญเซียน เหมือนเซียนในหนังในละครนั่นแหละ เข้าใจหรือเปล่า”
อันหลินทวนอีกรอบ
“อ้อ เข้าใจแล้ว!” อันหมิงชวนทำหน้ากระจ่างแจ้ง “ลูกหมายถึงว่ากำลังถ่ายหนัง แสดงเป็นเซียนที่บำเพ็ญเซียนใช่ไหม”
อันหลิน “…”
เขารู้ว่าหากไม่แสดงอภินิหาร พ่อเขาไม่มีทางเชื่อแน่
“พ่อ ดูผมแสดงนะ!”
อันหมิงชวนได้ยินดังนั้นก็จดจ้องอันหลิน
อันหลินประสานอิน บะหมี่หม่าล่าในถ้วยเคลื่อนไหวชั่วขณะราวกับถูกดึง
ต่อมา บะหมี่ก็ลอยขึ้นมาประหนึ่งปลาที่มีชีวิต จากนั้นลอยเข้าไปในปากของเขา
บะหมี่กับน้ำซุปถูกส่งเข้าปากของเขาอย่างต่อเนื่อง ส่วนเขา ทำหน้าที่แค่ขยับปากเคี้ยวเท่านั้น…
อันหมิงชวนตะลึงพรึงเพริด อ้าปากค้าง เสมือนเห็นผี
เขาไม่คิดเลยว่า การกินบะหมี่จะมีวิธีแบบนี้อีกด้วย!
หลังกินบะหมี่ระยะไกลแล้ว อันหลินก็ส่งยิ้มให้อันหมิงชวน “เป็นไงบ้าง”
“สุดยอดเลย นี่มันมายากลแบบไหนกัน!”
อันหมิงชวนชมไม่ขาดปาก เขาไม่เคยเห็นมายากลในระยะประชิดที่สมจริงขนาดนี้มาก่อนเลย
อันหลินกระตุกมุมปาก จู่ๆ มือเขาก็มีสายฟ้ากะพริบแปลบปลาบ สายฟ้าเส้นหนึ่งส่งเสียงดังครืนครั่น
อันหมิงชวนเห็นกระแสไฟที่รายล้อมปลายนิ้วอันหลิน ก็ชะงักงันอยู่กับที่
ต่อมา กระแสไฟก็พุ่งไปที่โต
