อันหลินก็พูดอีกครั้งว่า “พ่อ มาบำเพ็ญเซียนด้วยกันเถอะ ผมจะพาพ่อโบยบินเอง!”
บำเพ็ญเซียนงั้นเหรอ
หากอันหมิงชวนได้ยินคำนี้ในอดีต ต้องคิดว่าเป็นเรื่องเพ้อฝัน เชื่อไม่ได้เป็นแน่
แต่ว่าตอนนี้ ความคิดของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงราวกับพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
เพราะเซียนมีอยู่จริง มีโอกาสได้กลายเป็นเซียน เรื่องแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร
“แต่ว่า อายุอย่างพ่อไม่เหมาะจะบำเพ็ญเซียนแล้วล่ะมั้ง” อันหมิงชวนพูดอย่างลังเลใจ
“อายุมากแล้ว ไม่เหมาะจริงๆ นั่นแหละ ความก้าวหน้าจะช้ามาก…”
แต่ทว่า ใบหน้าของอันหลินฉายความหนักแน่น พูดต่อว่า
“แต่ผมบอกแล้วไงว่า ต่อไปผมจะดูแลพ่อเอง อายุเยอะแล้วยังไง ยาอายุวัฒนะ หินวิญญาณ วรยุทธ์สามารถทดแทนสิ่งที่ขาดได้ ขอให้พ่อเชื่อผม สักวัน ผมจะพาพ่อบินขึ้นสวรรค์เก้าชั้นฟ้า!”
อันหมิงชวนมองใบหน้าที่ไม่ไร้เดียงสาอีกแล้ว เกิดแรงบันดาลใจบางอย่างขึ้นในใจ
สุดท้าย เขาก็ฉีกยิ้มอย่างโล่งอก “หลินจื่อ พ่อเชื่อลูก!”
…
หลังพ่อของอันหลินตกลงจะบำเพ็ญเซียนแล้ว พวกเขาก็เริ่มทยอยคืนเงินที่ยืมมา
นอกจากนี้ พวกเขายังให้เงินตอบแทนคนที่ให้ยืมเงินเพิ่มไม่น้อยเลย
เพราะมีเพื่อนที่ยื่นมือมาช่วยในยามวิกฤต น้ำใจแบบนี้ควรค่าให้พวกเขาทำเช่นนี้
วันต่อมา อันหลินติดต่อหาหวงซานซาน
ระหว่างสำนักบำเพ็ญเซียนแดนมนุษย์กับหน่วยบำเพ็ญเซียนของประเทศ เขาเลือกหน่วยบำเพ็ญเซียนของประเทศ
เป็นเพราะแท้ที่จริงแล้ว สำนักบำเพ็ญเซียนแ
