ดานก่อน แกเองก็รีบซ่อนตัว!”
อันหลิน “พ่อ ติดหนี้เท่าไร”
อันหมิงชวน “สี่ล้านสองแสน!”
อันหลิน “…ให้ตายเถอะ! พ่อบ้าไปแล้วหรือไง!”
จากนั้น อันหลินก็วางสายด้วยความโมโห
จะให้เขาซ่อนตัวงั้นเหรอ คาบเรียนในมหาวิทยาลัยชิงหัวล่ะ ไม่เข้าเรียนงั้นเหรอ
คนที่ติดหนี้คือพ่อ ทำไมเขาต้องหลบด้วยล่ะ
อันหลินเลือกไปเรียนต่อ
ต่อมา เขาก็ถูกคนทวงหนี้จับตัว…
พวกเขาไม่สนใจสังคมกฎหมายอะไรเทือกนั้นหรอก ไม่พูดพร่ำทำเพลงลากไปใช้แรงงานทันที
อันหมิงชวนไม่คืนหนี้ไม่มีปัญหา อย่างไรเสียลูกชายแกก็ต้องเหนื่อยตายอยู่ที่นั่น
ไม่คืนหนี้หนึ่งวัน ลูกชายแกก็จะทุกข์ทรมานราวกับไม่ใช่คนเพิ่มขึ้นอีกวัน!
อันหลินทนทุกข์ทรมานไม่ไหว จึงหนีออกมา
สุดท้าย เขาก็เจอกับคนที่เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของเขาไปอย่างสิ้นเชิง บนดาดฟ้าของตึกแห่งหนึ่ง
อันหลินย่างเดินบนถนนสูงๆ ต่ำๆ ของเมืองซานเฉิง ย้อนความทรงจำในอดีต
ทั้งๆ ที่ผ่านไปไม่ถึงปี แต่มองจากตอนนี้ กลับเหมือนว่าผ่านไปเนิ่นนานแล้ว
อดีตที่จับฝุ่นถูกขุดขึ้นมาช้าๆ ราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง
สุดท้าย เขาก็หยุดอยู่หน้าประตูของตึกหลังใหญ่
เมื่อแหงนหน้ามอง ด้านบนมีป้ายเขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า ‘บริษัท ก่อสร้างหงต๋า มหาชาจำกัด’
“เฮ้อ ที่นี่แหละ” อันหลินถอนหายใจแล้วเดินเข้าไป
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งหรูหรา ชายอายุราวๆ ห้าสิบคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังจิบชาพลางอ่านรายงานไตรมาสของบริษัท
เขาเป็นประธานของบริษั
