ทนี้ ชื่อจางหงเทา
จู่ๆ โทรศัพท์ก็แผดเสียง
เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากประชาสัมพันธ์ จางหงเทาจึงกดรับ
“ประธานจาง มีผู้ชายชื่ออันหลินจะพบท่าน”
“แค่ก…”
จางหงเทาสำลักน้ำชา “อันหลินงั้นเหรอ เร็วเข้า! ให้เขาเข้ามา!”
ข้างๆ โต๊ะชา มีชายฉกรรจ์อีกคน เมื่อได้ยินชื่อของอันหลินนัยน์ตาก็แววโรจน์ “เจ้าเด็กอันหลินคนนี้ อันตรธานหายไปหลายเดือน จู่ๆ ก็เป็นฝ่ายโผล่หัวมาเองงั้นเหรอ”
ชายฉกรรจ์คนนั้นคือหวงเฟยเปียว หัวโจกคนที่ตามล่าอันหลินก่อนหน้านี้นี่เอง
ไม่นาน ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเคาะประตูแล้วเข้ามา
เมื่อจางหงเทากับหวงเฟยเปียวเห็นผู้มาเยือน ก็นิ่งไปเล็กน้อย
รูปร่างหน้าตายังคงเหมือนเมื่อก่อน แต่ออร่ากลับแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
เขาในตอนนี้ มีความมั่นใจและหนักแน่นฉายบนใบหน้า ไม่มีท่าทางอ่อนแอเช่นตอนนั้นอีกแล้ว
“อันหลิน ไม่คิดว่านายจะกลับมาที่นี่อีก” จางหงเทามองชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มๆ
เรียกได้ว่าที่นี่สร้างประสบการณ์อันเจ็บปวดอย่างมหันต์ให้กับอันหลิน ตอนนั้นเขาทำทุกวิถีทางเพื่อหลบหนี
ตอนนี้ เขากลับเป็นฝ่ายมาที่นี่เอง จางหงเทาแปลกใจไม่น้อยเลย
“อันที่จริง ฉันมาเพื่อใช้หนี้” อันหลินล้วงบัตรธนาคารออกมา พูดกับผู้ชายตรงหน้า
“ใช้หนี้เหรอ หนี้อะไร” ประธานจางทำหน้าฉงนสนเท่ห์
เมื่ออันหลินได้ยินประโยคนี้ก็ชะงัก
พับผ่าสิ คนอื่นติดหนี้แกหลายล้านแกลืมได้ด้วยเหรอ!
“คืนเงินสี่ล้านสองแสนหยวนนั่นไง” มุมปากของอันหลินกระตุก กั
