ดฟันกรอด
ให้ตายเถอะ!
เขาเตรียมตัวจะทำท่าทางเท่ๆ ด้วยการโยนบัตรธนาคารลงบนโต๊ะ
แต่ว่า สีหน้างุนงงของอีกฝ่ายนั่น จะมาไม้ไหนกันแน่
ตอนนี้หวงเฟยเปียวที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวแล้ว “แกยังไม่ได้เจออันหมิงชวนใช่ไหม”
อันหลินมึนงง “แกหมายความว่ายังไง”
หวงเฟยเปียว “อันหมิงชวนจ่ายหนี้หมดแล้ว”
อันหลินได้ยินก็เบิกตากว้าง พูดอย่างตกใจว่า “เป็นไปได้ยังไง เวลาไม่ถึงปี เขาจะไปหาเงินสี่ล้านกว่าจากที่ไหน”
“เรื่องนี้พวกเราไม่รู้เหมือนกัน นายรีบไปหาเขาเถอะ!”
“เขามาขอนายคืนที่บริษัทเราทุกๆ สามถึงห้าวัน บอกว่าใช้หนี้แล้วพวกเราไม่ยอมปล่อยตัวนาย ไม่มีสัจจะ แต่นายอันตรธานหายไปจริงๆ นี่นา พวกเราจะทำอะไรได้ ถูกนายปั่นซะหัวหมุนเลย!”
ประธานจางพูดด้วยสีหน้าเอือมระอา
“แล้วรู้ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน มีช่องทางการติดต่อไหม” อันหลินถามต่อ
ก่อนหน้านี้พ่อเขาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไปนานแล้วเพื่อหลบหนีเจ้าหนี้ ตอนนี้อันหลินก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
จางหงเทายิ้มแล้วพูดว่า “ที่อยู่ของเขาน่ะไม่รู้หรอก แต่เบอร์โทรก็พอมีอยู่ นายรีบโทรหาเขา บอกเขาให้เลิกมารังควานพวกเราสักที”
…
หลังอันหลินได้เบอร์โทรศัพท์มา เขาไม่ได้ร้อนใจรีบโทรแต่อย่างใด
เขาเดินออกจากประตูบริษัทก่อสร้างหงต๋ามหาชนจำกัด ต่อสายโทรไปอีกเบอร์หนึ่ง
“ฮัลโหล หวงซานซานใช่ไหม ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อย อืม…ช่วยตรวจสอบคนที่ชื่ออันหมิงชวนให้หน่อย หรือก็คือข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพ่อข
