แย่
แท่งไฟสีขาวเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะ เป็นดุจแดนหิมะอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา และเหมือนผืนทะเลสีขาวไร้ที่สิ้นสุด ตระการตาอย่างยิ่ง
อันหลินเพิ่งเคยได้สัมผัสเวทีใหญ่เช่นนี้ครั้งแรก ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่า เมื่อยืนบนเวที เผชิญหน้ากับผู้ชมแปดหมื่นคน มันเป็นความรู้สึกอย่างไร
“สวัสดีครับ ผมชื่ออันหลิน ลำดับต่อไป ผมจะร้องอะแคปเปลลา ชื่อเพลงว่า ‘พระคัมภีร์เต้าจ้าง’”
อันหลินมองท้องทะเลสีขาวตรงเบื้องหน้า รวบรวมสติแล้วพูดขึ้นมาช้าๆ
เมื่อสิ้นประโยคนี้ ก็สร้างความฮือฮาให้กับที่นั่งผู้ชมอย่างใหญ่หลวง
“คุณพระ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม นักร้องคนนี้จะร้องอะแคปเปลลาในคอนเสิร์ตเสวียเสวี่ยงั้นเหรอ”
“นี่เป็นเซอร์ไพร์สที่เสวียเสวี่ยบอกว่าจะให้พวกเราเหรอ คงไม่ใช่เรื่องตกใจหรอกนะ!”
“อันหลินเป็นใคร จะว่าไปในประเทศมีนักร้องชื่อนี้ด้วยเหรอ”
“ฉันค่อนข้างสนใจว่า ‘พระคัมภีร์เต้าจ้าง’ เป็นเพลงอะไร เนื้อหาคงไม่ใช่คัมภีร์โบราณของลัทธิเต๋าหรอกนะ…”
“ฉันจะคอยดูว่า ผู้ชายคนนี้จะร้องอะแคปเปลล่าออกมาเป็นยังไง”
…
ไม่ใช่แค่ผู้ชมในฮอลล์ที่พูดคุยกันเซ็งแซ่ แม้แต่ตงฟางเสวี่ยที่จับจ้องอันหลินอยู่หลังเวทีตลอดเวลา ก็สะดุ้งโหยงเช่นกัน
ทำไมอันหลินถึงเลือกเพลงที่ไม่เคยได้ยิน แถมจะร้องอะแคปเปลลาอีกด้วย…จะทำอะไรกันแน่!
“พี่หลิว นี่มันเรื่องอะไรกัน” คิ้วของตงฟางเสวี่ยขมวดเป็นปม พูดเสียงเย็น
ตอนนี้พี่หลิวเองก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน ตอบทันควันว
