่ความรู้สึกยังวนเวียนไม่จางหาย
ตงฟางเสวี่ยจะกลับมาแล้ว แต่อันหลินกลับเริ่มกระวนกระวายนั่งไม่ติดขึ้นมา
ด้านหนึ่งเป็นเพราะความสัมพันธ์แย่ๆ ระหว่างพวกเขา…
อีกด้านหนึ่งเพราะเขาเกิดความรู้สึกเหมือนแฟนคลับจะได้เจอไอดอล…
ใช่แล้ว อันหลินติดใจแล้ว…
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงที่ไพเราะอย่างยิ่งก็แว่วมา
“พี่หลิว ช่วยชงชามะลิให้ฉันแก้วหนึ่ง”
เสียงเพิ่งสิ้นสุด ผู้หญิงคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีชา รูปร่างเพรียวระหง ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตาสุกใสน่าหลงใหล
เธอเป็นหญิงงามที่มีกลิ่นอายของหญิงโบราณ
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่ออันหลินเห็นเธอ ในใจก็ค่อยๆ สงบลงช้าๆ
“พี่ตงฟาง!”
เมื่อเถียนหลิงหลิงเห็นเธอ ก็พุ่งเข้าไปหาเธออย่างตื่นเต้น ใช้ข้อได้เปรียบทางส่วนสูงจมอยู่ในอกเธอ
ตงฟางเสวี่ยสะดุ้งก่อน จากนั้นก็ลูบหัวหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรักใคร่ ยิ้มแล้วพูดว่า “หลิงหลิง ทำไมจู่ๆ ถึงมาคอนเสิร์ตฉันได้ล่ะ ไหนบอกว่าไม่ชอบเสียงของฉันไม่ใช่เหรอ”
พออันหลินได้ฟังก็โมโห ไม่ชอบเสียงของเธองั้นเหรอ
ยังเป็นคนอยู่ไหม!
เขายังไม่รู้ตัวว่า นิสัยคลั่งไอดอลของตัวเองถูกกระตุ้นแล้ว…
เถียนหลิงหลิงกอดเอวคอดของตงฟางเสวี่ยหน้าระรื่น พูดเสียงหวานว่า “คิดถึงพี่นี่ไงเล่า!”
“เธอมันปากหวานจริงๆ!”
ตงฟางเสวี่ยยิ้ม จากนั้นเบนสายตาไปที่ผู้ชายอีกคน
เถียนหลิงหลิงสังเกตเห็นสายตาของเธอ ก็โพล่งขึ้นมาว่า “พี่ตงฟาง เดาสิว่าเขาเป็นใคร”
ตง
