ึงต้องหยิบกระจกขึ้นมาเติมหน้า
ได้ จู่ๆ พวกเธอก็อยากจะแต่งหน้าพร้อมๆ กัน อันหลินพูดอะไรไม่ได้
แต่ผู้ชายพวกนี้ ทำไมถึงยกกระจกขึ้นมาด้วยล่ะ!
ถือกระจกไม่พอ…
มีหลายคนที่ทำเกินเหตุยิ่งกว่า ยกมือถือขึ้นมาเซลฟี่เสียอย่างนั้น!
รูปภายในมือถือ อันหลินเป็นภาพพื้นหลังที่งดงามปานนี้ ควรค่าให้ถ่ายเก็บไว้อย่างยิ่ง…
อันหลินน้ำตารื้นขอบตา เจียนจะไหลออกมาแล้ว
เขาแต่งตัวจนเสร็จด้วยความกระดากอาย
เมื่อเสื้อยืดสีดำอยู่บนตัวเขา ก็เผยให้เห็นหน้าอกแกร่ง
เพราะขนาดของเสื้อยืด จึงทำให้เห็นช่วงเอวของเขา
มินิสเกิร์ตก็เปิดเผยท่อนขาของเขาท้าแสงแดด
ภาพแบบนั้นมัน…
เฮ้อ ไม่พูดแล้ว…
“เสี่ยวหง เจ้ารีบทำให้ไวเลย!” แววตาของอันหลินฉายความอำมหิต
ชุดนี้แค่เขาใส่นานอีกแค่วินาทีเดียว ก็นับว่าเป็นความทรมานอย่างใหญ่หลวงแล้ว!
ร่างของเสี่ยวหงสั่นเทา เริ่มสร้างภาพของเซียนหญิงอันผู้เย้ายวนใจโดยมีอันหลินเป็นต้นแบบอย่างรวดเร็วตามคำสั่ง
ภาพมายาถูกสรรสร้างแล้ว เริ่มบันทึกต้นแบบ…
เอวคอดสักหน่อย สะโพกต้องผาย ทรวดทรงต้องงดงาม…
ท่อนขาต้องเรียวและเรียบเนียน แขนเล็กได้สัดส่วน ดวงตาสุกใส…
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับหนึ่งศตวรรษ
…
หลังบันทึกภาพเสร็จ ได้เวลาอันหลินเปลี่ยนกลับเป็นชุดปกติแล้ว
นักพรตก็พากันหันกลับมา
นักพรตชายมองอันหลินอย่างขัดเขิน ส่วนนักพรตหญิงก็หน้าแดงก่ำ หลบหลีกสายตา
พับผ่าสิ! สายตาพวกนี้มันอะไรกัน!
อันหลินรู้สึกว่าตัวเองถูก
