เมื่อได้ยินเสียง เหล่านักพรตต่างก็พากันจ้องมองไปที่กระเป๋าของอันหลิน
ผู้พิทักษ์คนหนึ่งพูดขึ้นอย่างแปลกใจว่า “สหายอันหลิน นายแอบซ่อนหญิงงามไว้นี่นา!”
อันหลิน “…”
เซียนหญิงเมิ่งอินก็พูดด้วยความตกใจเช่นกันว่า “นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ! สำคัญที่มันเป็นดอกไม้ เมื่อกี้มันบอกว่าอยากลองดู มีวิธีดีๆ อะไรงั้นเหรอ”
“ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไรกัน มันไม่ใช่ความจริงซะหน่อย!” อันหลินโต้แย้งเสียงดัง
ไม่มีใครสนใจคำโต้แย้งของเขา เหล่านักพรตต่างก็มองดอกไม้สีแดงดอกนั้นด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
เหล่านักพรตเตรียมจะถอดใจแล้ว ตอนนี้เสี่ยวหงกลับโพล่งออกมาว่าอยากลองดู จุดความหวังของพวกเขาขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย
เสี่ยวหงถูกมองจนรู้สึกเก้อเขิน หดหัวเข้าไปในกระเป๋า พูดเสียงเบาหวิวว่า “ข้าไม่กล้ารับปากว่าจะสำเร็จ เพียงแต่ว่าข้ามีอยู่วิธีหนึ่ง บางทีอาจจะลองดูได้”
อันหลินล้วงเสี่ยวหงออกมา วางลงบนฝ่ามือแล้วพูดเสียงตื่นเต้นว่า “ไม่เป็นไร เจ้าลองบอกวิธีมาก่อนเถอะ!”
เสี่ยวหงจึงปรากฏสู่สายตาของทุกคนด้วยเหตุนี้ ใบหน้าของมันแดงก่ำยิ่งขึ้น แม้จะเป็นสีแดงอยู่แล้วก็ตาม
“อืม คืออย่างนี้ เพราะจุดกำเนิดพลังปราณของข้าจวนจะเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ตลอดระยะเวลานี้ ข้าได้พลังวิเศษชนิดหนึ่งมา” เสี่ยวหงเอ่ยเสียงกังวล
ตาของอันหลินเป็นประกาย “พลังวิเศษอะไร”
เสี่ยวหง “พลังวิเศษของข้าสุดยอดเชียวล่ะ ชื่อว่าคาถามหาเสน่ห์!”
…
ผู้พิทักษ์ตกตะล
