ึง “พระเจ้าช่วย สหายอันหลิน นายทำอะไรกับภูตพฤกษากัน ทำไมภูตพฤกษาถึงมีพลังวิเศษชนิดนี้…นาย…แม้แต่ดอกไม้นายก็ไม่เว้นเหรอ!”
เซียนหญิงเมิ่งอินก็อุทานอย่างตกใจ “นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ! สำคัญที่มันเป็นดอกไม้ หรือคิดจะใช้พลังวิเศษชนิดนี้ล่อลวงราชาปีศาจอำมหิต!”
อันหลินได้ฟังก็จะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว “ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไรกัน มันไม่ใช่ความจริงซะหน่อย! ฉันไม่เคยทำอะไรกับมันทั้งนั้น”
เสี่ยวหงเองก็พยักหน้ารัวๆ แก้ต่างแทนอันหลินว่า “นั่นสิ พวกเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว นายท่านดีกับข้าที่สุด สิ่งที่ข้าชอบที่สุดก็คืออ้อมกอดอันอบอุ่นของนายท่าน!”
เมื่อเหล่านักพรตได้ยินประโยคนี้ ก็มองอันหลินด้วยสายตาแปลกพิกล ราวกับกำลังบอกว่า กอดดอกไม้ตลอดทั้งวัน หากไม่วิปริตจะเป็นอะไรได้
อันหลินได้ฟังคำพูดอันน่าขนลุกของเสี่ยวหง น้ำตาก็รื้นขอบตา…
ทำไมภูตตนนี้ถึงชอบทำให้เขาอับอายอยู่เรื่อยเลย
เสี่ยวหงแค่อยากอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับนายท่านให้งดงามเท่านั้น กลับพบว่าเหล่านักพรตเหมือนจะเข้าใจผิดนายท่านยิ่งกว่าเดิม หยดน้ำผุดขึ้นบนดอกไม้โดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเอง เซวียนหยวนเฉิงก็พูดขึ้นทันควัน เบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน “เสี่ยวหง คาถามหาเสน่ห์ที่เจ้าว่าจะใช้กับราชาปีศาจอำมหิตหรือ มันมีผลลัพธ์อย่างไรกัน”
“อืม คาถามหาเสน่ห์ของข้าจะใช้กับราชาปีศาจอำมหิต สามารถปลุกความคิดในใจของเขาได้ เมื่อความคิดถูกปลุก จะไม่ยอมให้เขาทำสำเร
