เงียบ
…
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน นักพรตมนุษย์สิบกว่าชีวิตต่างก็จ้องมองผู้ชายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล คุกเข่าผมเผ้ากระเซอะกระเซิงคนนี้ด้วยความนับถือ
สีหน้าของเขาเหม่อลอย ปากพึมพำว่า “ข้าไม่บอก ข้าไม่บอก ข้าไม่บอก…”
ท่าทางแบบนี้…ถูกทารุณกรรมจนไม่มีสติแล้ว
มุมมองของอันหลินแปรเปลี่ยนไป
แม้แต่กับยาอายุวัฒนะเขาก็ไม่ยอมก้มหัวให้ แต่ยอมราชาปีศาจอำมหิตคนนี้!
ขณะที่พวกเขาถอดใจ ดอกไม้สีแดงก็ยื่นหัวออกมาจากกระเป๋าของอันหลิน พูดเสียงน่าฟังว่า
“คือว่า…นายท่าน ให้ข้าลองดูหน่อยได้ไหม”