ครั้ง
“ครั้งที่สามสิบหก” เซวียนหยวนเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ
ราชาปีศาจอำมหิต “…”
อีกแห่งของสมรภูมิรบ ราชาปีศาจโทสะที่ใช้เคล็ดวิชาเพิ่มพลังยุทธ์หนีไปได้เกือบสิบกิโลเมตรแล้ว
แต่ว่า คนที่ไล่กวดกลับเข้ามาใกล้ทุกขณะ
“หึๆ อยากแข่งความเร็วในการเหาะเหินกับฉันงั้นเหรอ แกยังอ่อนหัดไปหน่อย” นักพรตทั่นอวิ๋นลูบเคราขาวที่ปลิวสะบัด ทำหน้าเย้ยหยัน
เท้าเขาเหยียบย่ำเมฆขาว ความเร็วเหนือกำแพงเสียง มีเสียงของคลื่นกระแทกตามหลังมา
นักพรตทั่นอวิ๋นผู้ที่ศึกษาเมฆหมอก สามารถใช้พลังรอบตัวได้อย่างเต็มขีดจำกัด ทางด้านความเร็วเหนือกว่านักพรตระดับเดียวกันไม่น้อยเลย
ระดับพลังยุทธ์ของราชาปีศาจโทสะสู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ จะหนีรอดจากเงื้อมมือของเขาได้อย่างไร
“หยุดนะ!” นักพรตทั่นอวิ๋นยื่นมือออกไปคว้าอากาศ เมฆหมอกสั่นไหว มีมือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าราชาปีศาจโทสะ ฟาดลงไปพร้อมกับพลังอันยิ่งใหญ่
ราชาปีศาจโทสะลดความเร็วไม่ได้ หากว่าลดต้องหนีไม่รอดเป็นแน่
เพราะเหตุนี้ เขาจึงทำได้แค่ยื่นกรงเล็บสีดำออกไปตะปบมือใหญ่
ตูม!
พลังของมือใหญ่ระเบิด ทำให้ราชาปีศาจโทสะแทบจะกระอักเลือด
เขาประเมินอานุภาพของฝ่ามือนั่นต่ำเกินไป พลังที่แฝงอยู่ภายใน ทะลวงพลังคุ้มกันกายของเขา พุ่งเข้าจู่โจมเขาโดยตรง
ขณะนั้นเอง นักพรตทั่นอวิ๋นก็มาถึงแล้ว
ราชาปีศาจโทสะหนีไม่รอดแล้ว ดวงตาแดงก่ำ “ข้าเหลืออดแล้ว!”
เขาระเบิดพลังอันน่าตะลึง พุ่งตัวไปหานักพรตทั่นอวิ๋นประหนึ่งล
