“ซูเฉิน ข้าเอง!”
คนผู้นั้นที่อยู่ข้างหลังก็ดูจะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของซูเฉิน จึงรีบส่งเสียงถ่ายทอดพลังจิตมา
“หลินลั่วเว่ย?”
ซูเฉินชะงักเล็กน้อย หลังจากได้ยินเสียงนั้นก็จดจำได้ทันทีว่าเป็นองค์หญิงหลินลั่วเว่ย
นางมาที่นี่ได้อย่างไร?
เมื่อซูเฉินหันไปมอง ก็เห็นบุรุษหนุ่มรูปงามในชุดขาวคนหนึ่งในมือถือพัดพับ หน้าตาหล่อเหลาสง่างาม
ทว่าทั้งน้ำเสียง รูปลักษณ์ และกลิ่นอายล้วนแตกต่างจากหลินลั่วเว่ยโดยสิ้นเชิง
“การปลอมตัวช่างแนบเนียนนัก!”
ซูเฉินอดประหลาดใจไม่ได้
แม้ว่าบุรุษชุดขาวตรงหน้าจะดูไม่เหมือนหลินลั่วเว่ยเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยดวงเนตรเทพของเขาแล้วต่อให้ปลอมตัวแนบเนียนเพียงใด ก็ไม่มีวันรอดสายตาเขาไปได้
“ซูเฉิน เจ้าก็อยู่ในเมืองหลวงต้าหลินเช่นกันหรือ? สถานที่นี้ไม่เหมาะจะอยู่นาน รีบมากับข้าเร็ว!”
หลินลั่วเว่ยมองเขาด้วยความแปลกใจอยู่บ้าง แล้วก็มองซ้ายขวาอย่างระวัง ก่อนจะฉุดแขนซูเฉินพาเดินไปยังถนนเส้นหนึ่งเบื้องหน้า
หอฮุ่ยปิน
คือโรงเตี๊ยมและร้านอาหารของหอการค้าว่านเป่า ตั้งอยู่บนถนนสายกลางของนครหลวง ใกล้กับพระราชวังซึ่งมียามเฝ้าแน่นหนา จึงเห็นได้ชัดว่าหอการค้าผู้นี้ยิ่งใหญ่มั่งคั่งเพียงใด
หลินลั่วเว่ยพาซูเฉินเข
