เมื่อกำจัดผีร้ายระดับแม่ทัพสองตัว และกำราบราชาปีศาจที่ไม่รู้ความสามารถแน่ชัดไปแล้ว คดีในหมู่บ้านหวงซีนับว่าได้รับการแก้ไขเบื้องต้นแล้ว
เช้าวันต่อมา เมื่อชาวบ้านหมู่บ้านหวงซีตื่นขึ้นมา ต่างก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบาย
ยามออกไปสูดอากาศข้างนอก เสมือนกับสดชื่นขึ้นไม่น้อยเลย
ผู้ใหญ่หวังก็มีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน รู้สึกว่าเนื้อตัวเบาสบาย
ทั้งๆ ที่ยังไขคดีไม่ได้ ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้ล่ะ
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขานึกถึงอันหลินกับเถียนหลิงหลิง
เขาย้อนความทรงจำ เหมือนว่าหญิงสาวคนนั้นจะเรียกผู้ชายคนนั้นว่า ‘นักพรตจอมปลอม’ นักพรตล้วนกำราบมารปราบปีศาจได้ไม่ใช่เหรอ
จากนั้นนึกถึงการเคลื่อนไหวเมื่อคืนของพวกเขา ในใจผู้ใหญ่หวังก็อดคาดเดาไปต่างๆ นานาไม่ได้
“คดีพวกนี้ประหลาดอยู่แล้ว หรือจะเป็นฝีมือของภูตผีจริงๆ สองคนนั้นเป็นคนที่รัฐบาลส่งมาปราบผีงั้นเหรอ ไม่อย่างนั้นการกระทำของพวกเขาคงไม่ประหลาดแบบนี้…”
ข้อสันนิษฐานข้อนี้เหลวไหลมาก แต่หวังตงกลับไม่อาจลบล้างความคิดไปจากสมองได้เลย
แต่ที่น่าเสียดายคือ อันหลินกับเถียนหลิงหลิงไปจากหมู่บ้านหวงซีแล้ว ข้อสันนิษฐานของเขาก็เป็นได้เพียงการคาดเดา
เถียนหลิงหลิงรายงานผลลัพธ์ของภารกิจให้กับหน่วยรบพิเศษของประเทศ
เรื่องเก็บกวาดลำดับต่อไป พวกเขาไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะออกโรงจัดการเอง
เมื่อกลับมาถึงโรงแรม อันหลินก็เรียกหวงซานซาน สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหย
