มันไม่มีปาก ทำไมถึงส่งเสียงได้ล่ะ”
อันหลินทำหน้าสงสัย จากนั้นก็ใช้กิ่งไม้เขี่ยตำแหน่งปากของผีร้าย มันเป็นสีขาวโพลน
เมื่อแหย่กิ่งไม้ลงไป กลับยุบลงไปราวกับลูกบอล
“หึๆ…น่าสนใจ” อันหลินรู้สึกสนุก ไม่คิดว่าผีจะวิเศษขนาดนี้
“ฮือ…” ผีร้ายชุดขาวโหยหวนอย่างอ่อนแรง
อันหลินส่ายหน้าอย่างผิดหวัง “ทำไมถึงพูดอยู่คำเดียวล่ะ พูดอย่างอื่นไม่ได้เหรอ”
จากนั้น เขาก็เบนสายตาไปที่หน้าอกอวบอิ่มของผีร้าย ใช้กิ่งไม้เขี่ยตำแหน่งนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “อันนี้ใช่ของจริงหรือเปล่า…”
“ฮือ…” มีน้ำตาแวววาวผุดออกจากลูกตาที่ถลนของผีร้ายชุดขาว
“นี่! ทำไมนายถึงทำตัวอันธพาลแบบนี้” เถียนหลิงหลิงเห็นท่าทางของอันหลินแล้วร้องแหวขึ้นมา ยกมือแล้วปายันต์ปัดเป่ารังควานออกไป
ตูม!
เสาแสงสีทองพุ่งลงมาจากฟ้า โจมตีร่างของผีร้ายชุดขาว กลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่กำราบมัน
ร่างของผีร้ายชุดขาวเลือนหายไปท่ามกลางเสาแสงสีทอง เสียงร้องไห้โหยหวนลอยไปตามลม สุดท้ายก็หายไปในเส้นขอบฟ้า…
“เธอฆ่ามันทำไม” อันหลินเหลียวมองหญิงสาวข้างหลังอย่างไม่พอใจ พูดอย่างโมโหว่า “เวลาที่ควรต่อสู้เธอกลับหงอเป็นกระรอก เวลาที่ควรอ่อนโยน เธอกลับเป็นเหมือนเสือตัวเมีย”
เถียนหลินหลินหน้าแดงก่ำราวกับแอปเปิ้ลสุก โต้เถียงเสียง อ่อนว่า “แต่เมื่อกี้นายกำลังจะทำตัวเป็นอันธพาล ฉันจะปล่อยให้นายทำบาปไม่ได้…”
อันหลินยกยิ้ม อยากศึกษาผีร้าย กลายเป็นทำตัวอันธพาลไปได้อย่างไร
เธอคิดบ้
