อานุภาพรุนแรง แม้จะเป็นผีร้ายระดับแม่ทัพ เมื่อถูกโจมตีอย่างจัง ก็อ่อนระโหยโรยแรงเช่นกัน
“เอ๊ะ ร่างของมันเริ่มโปร่งใสแล้ว ใกล้ตายแล้วเหรอ” เมื่ออันหลินเข้าไปใกล้ผีร้ายก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย
“ก็ใช่น่ะสิ นายรีบใช้วิชาเมื่อกี้นี้อีกครั้ง รีบจัดการมันเถอะ!” เถียนหลิงหลิงหลบอยู่หลังอันหลิน มองผีร้ายบนพื้นอย่างหวาดกลัว น้ำเสียงฟังดูร้อนรน
“ใจเย็นๆ ฉันโตจนป่านนี้แล้ว เพิ่งเคยเห็นผีครั้งแรก อยากลองศึกษาสักหน่อย…” อันหลินทำหน้าตื่นเต้น จ้องผีร้ายบนพื้นด้วยแววตาประสงค์ร้าย
เมื่อผีร้ายชุดขาวได้ยินประโยคนี้ก็เบิกตากว้าง!
อ้อ ตาของมันเบิกกว้างเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อากัปกิริยานี้จึงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่ลูกตาที่มีเนื้อสีเลือดกลับพุ่งไปทางอันหลินทันที
“คุณพระ! ขยับได้ด้วย! หมัดสะเทือนขุนเขาหนึ่งส่วนสอง!”
อันหลินเห็นดังนั้นก็ตกใจ ปล่อยหมัดสะเทือนขุนเขาออกไปอีกครั้ง
ตูม!
ผิวดินถูกกำปั้นกระแทกจนยุบลงไป ร่างของผีร้ายถูกหมัดซัดจนแบนราบ
“ฮือ…”
ผีร้ายชุดขาวโหยหวนเสียงแหบพร่า ร่างของมันโปร่งแสงยิ่งขึ้น
อันหลินหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา เขี่ยลูกตาของผีร้ายตัวนั้น ม้วนลูกตากับเนื้อสีเลือดที่พุ่งออกมาราวกับม้วนงู
“อี๋ ขยะแขยง!” เถียนหลิงหลิงทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว
“วิเศษสุดๆ ร่างโปร่งแสงแบบนี้ แต่พอใช้กิ่งไม้เขี่ย สัมผัสกลับสมจริงมาก!” อันหลินพูดอย่างตกใจ
ผีร้ายชุดขาวอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เบิกตากว้าง “ฮือ…”
“เอ๊ะ จะว่าไป
