จะไปรู้ได้ยังไง เธอมีปัญญาก็ไปถามเองสิ”
เถียนหลิงหลิงได้ฟังก็ตัวหดอีกครั้ง ความกลัวและความหวาดผวาปรากฏบนสีหน้าของเธอหมดแล้ว
อันหลินถอนหายใจเบาๆ ภารกิจนี้หากเขาไม่ตามมา เถียนหลิงหลิงอาจจะไม่ทันได้เห็นแม้แต่หน้าผีด้วยซ้ำ ก็คงตกใจจนหนีกระเจิงไปแล้ว
เขาเดินไปตามทิศทางของเสียงประหลาด เถียนหลิงหลิงตามหลังติดๆ ในมือกำยันต์สีเหลืองไว้แน่น
เสียงร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ราวกับเสียงนั้นดังวนเวียนอยู่รอบตัว
พวกเขามองซ้ายแลขวา กลับไม่พบร่องรอยที่น่าสงสัยอะไร
อยู่ไหนกัน
ทันใดนั้น อันหลินก็รู้สึกว่ามีความเย็นเยือกแผ่คลุมไปทั้งตัว
“กำลัง…ตามหาฉันอยู่เหรอ…”
เสียงแหบพร่าแว่วมา
จากนั้น ก็มีร่างสวมชุดขาวลอยอยู่ตรงหน้าอันหลิน
มันไม่มีจมูกไม่มีปาก มีแค่ลูกตาที่มีเนื้อสีเลือดยาวหนึ่งนิ้วเชื่อมอยู่ ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างนอก กำลังสบตาอันหลินอยู่
“คุณพระ!”
อันหลินผงะตกใจ ปล่อยหมัดสะเทือนขุนเขาออกไปอย่างไม่รีรอ!
ตูม!
หมัดสีทองปกคลุมร่างที่ใส่ชุดขาว ระเบิดพลังอันน่าตะลึงออกมา
“กริ๊ด…”
ผีร้ายชุดขาวไม่ทันตั้งตัว ถูกหมัดสีทองกระแทกจนปลิวออกไปสิบกว่าเมตร ล้มลงกับพื้นตัวสั่นระริก
เถียนหลิงหลิงยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ก็เห็นผีร้ายตัวนั้นถูกหมัดซัดจนตัวลอย อ้าปากค้างแต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่พึมพำว่า “สุดยอด…”
อันหลินไม่สนใจเถียนหลิงหลิง แต่วิ่งไปทางที่ผีตัวนั้นอยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หมัดสะเทือนขุนเขามี
