นหลินกับเถียนหลิงหลิง
ทุกครั้งที่เท้าย่ำพื้น จะมีเสียงสวบสาบดังค่อนข้างชัดเจน
จู่ๆ ก็มีสายลมก็พัดกรรโชก
เถียนหลิงหลิงสั่นระริก อดทึ้งชายเสื้อของอันหลินไม่ได้
อันหลินสังเกตเห็นท่าทีของเธอ จึงมองเธออย่างแปลกใจแล้วถามว่า “หนาวเหรอ”
เถียนหลิงหลิงหน้าแดง พยักหน้า เสียงขานรับในลำคอเบาหวิว
อันหลินยักไหล่ “แต่ตอนนี้ฉันมีแค่เสื้อตัวเดียว เธออย่าหวังให้ฉันถอดเสื้อให้เธอใส่เหมือนในละครเลยดีกว่า”
เถียนหลิงหลิงกลอกตา “ใครจะไปอยากได้เสื้อของนายกัน! ต่อให้นายมีจริงๆ ฉันก็ไม่ใส่หรอก!”
อันหลินเดินหน้าต่อไปโดยไม่สนใจเธอ ทำเอาเถียนหลิงหลิงตกใจจนต้องรีบเดินตาม
ม่านรัตติกาลสีดำสนิทฉาบทับอันหลิน
เถียนหลิงหลิงรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวน่ากลัว ไม่มีทางสัมผัสได้ในเวลากลางวัน
เธออดหาเรื่องคุยต่อไม่ได้ เพราะมีแต่สนทนาเท่านั้น ที่จะลดความหวาดกลัวของเธอลงได้
“นักพรตจอมปลอม นายว่าผีร้ายระดับแม่ทัพสองตัว พวกเราจะสู้ได้ไหม” เถียนหลิงหลิงพูด
ผู้ชายข้างหน้าพูดช้าๆ ว่า “พวกเราสู้ไม่ได้หรอก…”
เถียนหลิงหลิงได้ฟังก็ชะงัก “ทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้นายยังพูดว่าตัวเองเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับเซียน จัดการผีร้ายระดับแม่ทัพเป็นเรื่องกล้วยๆ ไม่ใช่เหรอ”
ลมเย็นจับขั้วหัวใจโชยมา ใบไม้รอบข้างส่งเสียงดังกรอบแกรบ
“เพราะว่า…”
อันหลินหันมาจ้องเถียนหลิงหลิงอย่างเชื่องช้า ดวงตาเบิกกว้าง แลบลิ้นยาว
“ฉัน…”
“ตายไปแล้วไง…”
“กริ๊ด!” เถียนหลิงหลิงล้มก้น
