“โลลิน้อยบ้านใครเนี่ย รีบไปหาพ่อแม่ของเธอไป!”
หญิงสาวได้ยินอันหลินพูดแบบนี้ ความโกรธก็สุมในอก โมโหมากทีเดียว ตวาดเสียงดังลั่นว่า “ฟังให้ดีนะ ปีนี้ฉันสิบแปดแล้ว! เป็นผู้ใหญ่แล้ว!”
อันหลินมองเรือนร่างเล็กกะทัดรัดของหญิงสาวคนนั้นตาปริบๆ
ชุดราตรีสีชมพูที่อยู่บนตัวเธอ แม้จะเป็นไซส์เล็ก แต่แลดูหลวมโพรก เผยให้เห็นไหล่ขาวผุดผ่องทั้งสองข้าง
คอของชุดราตรีคว้านลึก แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ หน้าอกของเธอก็ยังดูแบนราบอยู่ดี
“เอาเถอะ…ฉันเชื่อเธอ” อันหลินพยักหน้า
เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้น กำลังจะทำหน้าพอใจ ประโยคถัดไปของอันหลิน ทำให้เธอโมโหจนเกือบหมดสติไป
“เธอเป็นโลลิถูกกฎหมาย[1] แบบนี้พอใจหรือยัง” อันหลินพูดเสริม
พอใจงั้นเหรอ พอใจกับผีน่ะสิ!
นายไม่พูดประโยคต่อไปจะตายหรือไง!
หญิงสาวคิดว่าหากคุยกับอันหลินต่อไป ไม่แน่อาจจะกระอักเลือดขึ้นมาจริงๆ ก็ได้
เธอจึงเลือกเข้าประเด็นทันที “สวัสดี ฉันชื่อเถียนหลิงหลิง! พี่ซานซานแนะนำให้ฉันมาช่วยพวกนายทำภารกิจ!”
“อ้อ สวัสดี ฉันชื่ออันหลิน”
ความผิดหวังฉายวาบบนใบหน้าของอันหลิน
เขาคิดว่าหญิงสาวคนนี้ ถูกท่วงท่าสุดเท่ในยามเล่นเกมของตัวดึงดูดมาเสียอีก
ดูจากตอนนี้แล้ว เขาคิดเข้าข้างตัวเองสินะ
อันหลินขัดจังหวะสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงที่กำลังเล่นมือถือ แนะนำเถียนหลิงหลิงให้พวกเขา
หน่วยรบพิเศษที่หวงซานซานสังกัดอยู่เป็นอำนาจทางทหาร แต่เถียนหลิงหลิงเป็นตัวแทนของแดนบำเพ็ญเซีย
