ดังขึ้นภายในห้องโดยสาร
“นายท่าน เสี่ยวหงรู้ว่าพี่หลานหลานอยากได้อะไร!”
หัวมนๆ สีแดงสวยสด ยื่นออกมาจากกระเป๋าของอันหลินแล้วโพล่งขึ้นมา
เพราะเสี่ยวหงได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังปราณของอันหลิน และหลุดพ้นจากพันธนาการของรากแล้ว เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง มีความสามารถในการเคลื่อนไหวแล้ว
“เอ๊ะ รีบว่ามา!” อันหลินได้ยินก็ตาลุกวาว
ขณะนั้นเอง สวีเสี่ยวหลานก็ชำเลืองมองเสี่ยวหง สงสัยกับคำตอบของเสี่ยวหง
เสี่ยวหงสั่นหัวดิกๆ “สตรีเป็นดั่งบุปผาบุปผาเป็นดุจฝัน มอบดอกไม้ให้ผู้หญิง เป็นเรื่องที่สวยงามยิ่งนัก จะทำให้พวกนางเกิดความรู้สึกชอบจากก้นบึ้งของหัวใจ!”
หนังตาอันหลินกระตุก “ความหมายของเจ้าคือ…”
เสี่ยวหงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “นายท่าน ท่านมอบข้าให้พี่หลานหลานเถอะ! เพื่อท่านแล้ว ข้ายอมแลกด้วยร่างกายของข้าโดยไม่เสียใจเลย!”
เมื่ออันหลินได้ฟังใบหน้าก็กระตุก ส่วนสวีเสี่ยวหลานกลับทนไม่ไหวระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที
“คำพูดย่ำแย่นี่มันอะไรกัน อยู่กับข้ามันลำบากเจ้าขนาดนั้นเลยหรือ!” อันหลินบีบหัวของเสี่ยวหงพร้อมกับพูดอย่างเกรี้ยวกราด
“โอ๊ย!” เสี่ยวหงถูกบีบจนรู้สึกเจ็บ จึงรีบขอโทษเป็นพัลวัน “ไม่ใช่นะ! เสี่ยวหงก็ไม่ได้อยากไปจากนายท่าน เสี่ยวหงเพียงอยากช่วยนายท่านแบ่งเบาภาระ โอ๊ย…”
อันหลินฮึดฮัดในลำคอ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับมัน ยัดภูตพฤกษาน่ารำคาญตัวนี้ลงกระเป๋าไป
สวีเสี่ยวหลานป้องปากขำ ผ่านไปครู่หนึ่
