พวกอันหลินเดินเท้าอยู่ในป่า สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้คือไปยังจุดนัดหมาย
อันที่จริงตามหลักการแล้ว พิกัดที่พวกเขาจะร่อนลงน่าจะเป็นอารามเมฆขาวที่อยู่ชานเมืองหรงเฉิงแต่ตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่า พิกัดที่พวกเขาจะร่อนลงต้องคลาดเคลื่อนแล้วเป็นแน่ ทอดมองไปแล้วละแวกนี้มีอารามที่ไหนกัน
รอบตัวมีแต่ภูเขาเต็มไปหมด นอกจากต้นไม้เขียวชอุ่มแล้ว ก็ไม่มีอะไร!
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ใดยังไม่รู้เลย
เดินไปได้ราวๆ ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดอันหลินก็เจอทางหลวงเส้นหนึ่ง
เขาดีใจ หากว่ามีทางหลวง แค่ถามคนใช้รถใช้ถนน ก็รู้แล้วว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
ซ้ำยังใช้รถแทนการเดินเท้าได้ มุ่งหน้าไปที่อารามเมฆขาวได้โดยตรง
“เอ๊ะ มีมนุษย์ถูกจับตัว เป็นฝีมือของสัตว์มาร!”
สีหน้าของเซวียนหยวนเฉิงชะงักไป ร่างพุ่งออกไปข้างหน้าในพริบตา
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานก็ตกใจเช่นกัน รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
ตูม!
รถยนต์คันหนึ่งที่แล่นอยู่บนถนนถูกเซวียนหยวนเฉิงขวางด้วยมือเปล่า หัวรถถูกมือของเขาดันจนยุบลงไป!
จากนั้น เสียงแผดร้องของโลหะอันน่ากลัวก็ดังขึ้น
เคร้ง!
เซวียนหยวนเฉิงฉีกรถคันนั้นเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า จากนั้นก็ดึงแขนที่พันธนาการมนุษย์ออก กอดเขาไว้ในอกแล้วเคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!
ตูม!
รถยนต์ระเบิด…
…
เซวียนหยวนเฉิงกอดผู้ชายคนนั้นไว้ ใบหน้ามีรอยยิ้มอบอุ่น “เกือบไปแล้ว เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
ชายคนนั้นเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือก ริมฝีปากสั่น
