ระริก “ผี…มนุษย์ต่างดาว…นี่นา…!”
เซวียนหยวนเฉิงถอนหายใจ ส่ายหน้าเบาๆ ในใจเข้าใจสภาวะของชายคนนั้นแล้ว
เห็นได้ชัดว่า ชายคนนี้ตกใจกลัวสัตว์มารไม่น้อยเลย!
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานยืนอยู่ข้างถนน เมื่อเห็นฉากนี้ ก็อ้าปากเป็นตัวโอ
สวีเสี่ยวหลานตั้งใจเรียนวิชาแดนมนุษย์ สิ่งที่วิ่งอยู่บนถนนไม่ใช่สัตว์มาร แต่เป็นรถยนต์!
ส่วนอันหลิน เขาไม่เคยเห็นคนฉีกรถด้วยมือเปล่า…
แต่ว่า ตอนนี้พี่เฉิงแสดงการฉีกรถด้วยมือเปล่าให้เขาดูแล้ว!
คุณพระ ฉีกรถด้วยมือเปล่า! เขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร!
ผ่านไปครู่ใหญ่ กว่าอันหลินกับสวีเสี่ยวหลานจะสงบสติอารมณ์ได้
“พี่เฉิง…” อันหลินเดินเข้าไป เตือนเขาอย่างจริงจังว่า “สิ่งที่วิ่งบนรถเมื่อครู่นี้ เรียกว่ารถยนต์ ไม่ใช่สัตว์มาร!”
เมื่อเซวียนหยวนเฉิงได้ยินคำพูดของอันหลิน ก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ
“อ๋อ…ข้านึกออกแล้ว เครื่องจักรกลที่มนุษย์สร้างขึ้นหรือ ถึงว่าข้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของชีวิต!”
เซวียนหยวนเฉิงทำท่าเหมือนนึกอะไรออก แววตาเป็นประกายแล้วพูดขึ้นมา
จากนั้นเขาก็มองผู้ชายร่างท้วมในอ้อมอกด้วยความรู้สึกผิด พูดว่า “ต้องขออภัย เพราะข้าน้อยมุทะลุ ไม่ระวังเผลอฉีกรถของท่าน ครั้งหน้าข้าจะใช้คืน!”
ชายร่างท้วมคนนั้นตกใจจนหน้าไม่มีสีเลือดนานแล้ว ตอนนี้เมื่อได้ยินเซวียนหยวนเฉิงพูด ก็ส่ายหน้าราวกับเป็นป๋องแป๋ง “ไม่…ไม่ต้องชดใช้! ผมแค่ขอร้องพวกคุณให้ปล่อยผมก็พอแล้ว เนื้อของผมเลี่ยนเกินไปไ
