วาในตอนแรก ก็เงียบลงในเวลานี้ทันที…
ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“นายท่าน เปลี่ยนเป็นชื่ออื่นดีไหม…”
หยาดน้ำหยดหนึ่งผุดออกมาจากกลีบดอกไม้ของภูตพฤกษา มันพูดด้วยท่าทางน่าสงสาร
ชื่อเสี่ยวหง สำหรับภูตพฤกษาแล้ว ก็ไม่แตกต่างอะไรกับชื่อหลี่โก่วตั้น หวังเอ้อร์ส่าของมนุษย์เลย…
บนโลกใบนี้มีดอกไม้นับพันนับหมื่น เอาสีมาตั้งชื่อ…มันเป็นการลบหลู่ดอกไม้ไม่ใช่หรือ!
“ไม่ล่ะ!”
อันหลินทำหน้าเด็ดเดี่ยว “ข้าคิดว่าชื่อนี้เหมาะกับเจ้ามาก เสี่ยวหง เจ้าต้องเชื่อใจเจ้านายสิ!”
“อืม เสี่ยวหงทราบแล้ว…ชื่อที่เจ้านายตั้งให้เยี่ยมที่สุดแล้ว!” เสียงหวานหยดย้อยของภูตพฤกษาดังมาจากกระเป๋า
มันเสียใจมากจริงๆ! แต่ก็ต้องรักษารอยยิ้มไว้
ใครใช้ให้มันอยู่ใต้อาณัติคนอื่นล่ะ
เมื่อได้ยินคำพูดของภูตพฤกษา อันหลินก็พยักหน้าด้วยความมั่นใจ
เซวียนหยวนเฉิงกับสวีเสี่ยวหลานมองกระเป๋าของอันหลินด้วยแววตาเห็นใจ อยากพูดแต่ก็ชะงักไป
อันหลินไม่รู้ ภูตพฤกษาร้องไห้โศกเศร้าน้ำตาไหลเป็นสายธารในกระเป๋าแล้ว
“เอ๊ะ ทำไมกระเป๋าข้าเปียกล่ะ เสี่ยวหง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
ระหว่างที่อันหลินกำลังเดินอยู่ ก็พบว่ากระเป๋าชื้น ก็พูดอย่างกังวล
“ไม่…ไม่เป็นไร เสี่ยวหงเพียงเสียใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องลาจากบ้านเกิดแล้ว”
ภูตพฤกษาสะอื้นไห้ มันไม่มีทางบอกอันหลินเด็ดขาดว่า มันร้องไห้เพราะชื่อของตัวเอง…
……………………………….
