ราง ร่างกายเริ่มสั่นเทาขึ้นมา
ไม่นาน อันหลินก็พบว่า เขากับภูตพฤกษามีความสัมพันธ์บางอย่าง
ขณะนั้นเอง พลังปราณของเขาก็เริ่มถ่ายให้ภูตพฤกษาผ่านอากาศ
อันหลินถอนหายใจ เด็ดภูตพฤกษา เก็บลงในกระเป๋า
ด้วยเหตุนี้ นับจากวันนี้เป็นต้นไป อันหลินมีสัตว์เลี้ยงที่กินข้าวฟรีเพิ่มมาตัวหนึ่ง…
“ฟู่…กระเป๋าของนายท่านช่างอบอุ่นเหลือเกิน ข้าชอบมากเลย!”
ภูตพฤกษารู้สึกว่าพลังชีวิตของตัวเองกำลังฟื้นฟูช้าๆ เป็นเวลาประจบสอพลอ ทำให้นายท่านเบิกบานใจแล้ว เพราะต่อไปยังต้องพึ่งพาเขาเพื่อสร้างจุดกำเนิดพลังปราณ!
อันหลินฮึดฮัดในลำคอ “เจ้ากินพลังข้าทุกวัน ต่อไปต้องตอบแทนข้าด้วยหินวิญญาณวันละร้อยก้อน ห้ามต่อราคา!”
“อ้อ! ได้เลย!” ภูตพฤกษาตอบรับทันที
แม้จะไม่รู้ว่าหินวิญญาณคืออะไร แต่ชิงรับปากก่อน ไม่ยั่วโมโหนายท่านไม่ผิดแน่นอน
เมื่อสวีเสี่ยวหลานเห็นฉากนี้ ก็หลุดขำพรืด คิดว่าให้อันหลินเป็นเจ้านาย ภูตดอกไม้ตนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
“จริงสิ นายท่าน ข้ายังไม่มีชื่อเลย ท่านช่วยตั้งชื่อให้ข้าดีไหม” ตอนแรกภูตพฤกษาคิดว่าเมื่อแปลงร่างแล้ว จะตั้งชื่อด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้มันสร้างพันธะสัญญากับอันหลินแล้ว จึงไม่อยากตั้งชื่อเองแล้ว
“อืม ปัญหานี้…”
อันหลินลูบคาง หลังขบคิดชั่วขณะแล้ว ก็เอ่ยปากว่า “เจ้าแดงฉูดฉาดทั้งตัว ก็ชื่อเสี่ยวหงแล้วกัน!”
เซวียนหยวนเฉิงกับสวีเสี่ยวหลานได้ยินก็ตัวเซ เกือบหลุดสบถออกมาแล้ว
ภูตพฤกษาในกระเป๋าที่มีชีวิตชี
