ตะโกนลั่น หยาดน้ำค้างแวววาวหยดหนึ่ง ปรากฏขึ้นบนดอกไม้สีแดง…
ปัง!
ก้นขนาดใหญ่พุ่งลงมา ทับดอกไม้ดอกเล็กจนแบนราบไปกับผิวดิน
“เจ็บๆ…” ชายหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่งลูบก้น ใบหน้าเหยเก พูดด้วยความเจ็บปวด
ชายหนุ่มที่พุ่งลงมาจากฟ้า คืออันหลินผู้ได้รับภารกิจไปแดนมนุษย์นี่เอง
“อ๊ากกกก!”
ร่างอรชรอ้อนแอ้นลอยลงมาจากฟ้า โถมเข้าอ้อมอกของอันหลิน
ปึก!
ฝุ่นตลบอีกครั้ง คราวนี้เป็นสวีเสี่ยวหลานที่ตกลงมา
แต่ยังดีที่มีโล่เนื้ออย่างอันหลินขวางอยู่ ทำให้ลดแรงกระแทก เธอได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
สวีเสี่ยวหลานหน้าแดงระเรื่อ ตาลีตาเหลือกผละออกจากอกของอันหลินแล้วลุกขึ้นมา
“ขอบใจนะ” สวีเสี่ยวหลานมองอันหลิน กล่าวขอบคุณเขา
“ไม่เป็นไร ที่จริงข้าไม่ได้อยากช่วย…” ความรู้สึกของการกอดสาวไว้ในอก พูดไม่ได้ว่ารู้สึกดีมากนัก อันหลินคิดว่าตัวเองใกล้จะถูกสวีเสี่ยวหลานกระแทกใส่จนเวียนหัวแล้ว
สวีเสี่ยวหลาน “…”
ฟิ้ว!
ชายคนหนึ่งขี่กระบี่เหินเวหามา บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ต้องขออภัยสวีเสี่ยวหลานกับอันหลินด้วย”
“ตอนที่ข้าถูกส่งมาที่นี่ช้าไปในอึดใจ มิเช่นนั้นพวกเจ้าคงไม่ต้องเป็นแบบนี้…”
ผู้มาเยือนคือเซวียนหยวนเฉิง เขากระโดดลงจากกระบี่ เอ่ยปากขอโทษอย่างอ่อนโยนและนอบน้อม
อันหลินส่ายหน้า “ไม่โทษเจ้าหรอก หากจะโทษก็โทษการเคลื่อนย้าย ส่งมากลางอวกาศเช่นนี้ คิดว่านักพรตกายแห่งมรรคเหาะเหินเดินอากาศได้หรือไง!”
เขาโกรธแค้นเทพทวารบ
