ากาศแจ่มใสในฤดูใบไม้ผลิ ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างสบายใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน
ยามร่มไม้เขียวชอุ่มในหน้าร้อน ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างสุขใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน
ยามสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างกลัดกลุ้ม บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน
ยามหิมะอันหนาวเหน็บโปรยปราย ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างตั้งใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน
…
เมื่อพวกเจ้าอ่านถึงตรงนี้คงจะรู้สึกรำคาญมากใช่หรือไม่
นี่แหละเป็นเหตุผลที่ข้าบำเพ็ญเพียรกลายเป็นเซียนได้ แต่พวกเจ้ากลับเป็นแค่มนุษย์กระจอกงอกง่อย…
ข้าสังเคราะห์แสงวันแล้ววันเล่า บำเพ็ญเพียรด้วยความตั้งใจปีแล้วปีเล่า…
ข้าก็เบื่อมากเช่นกัน แต่ข้าก็ยืนหยัดอดทน!
วันนี้ เป็นวันที่ข้าจะประสบความสำเร็จ เป็นวันสุดท้ายของการบำเพ็ญเพียรแล้ว!
อดทนอีกแค่วันเดียว ขอเพียงสิ้นสุดวันนี้…
สายลมในวันนี้เกรี้ยวกราดมาก แต่ในความเกรี้ยวกราดกลับมีความอบอุ่นแฝงเร้นอยู่
ข้าเงยหน้าขึ้นอย่างยโส บนท้องฟ้า มีพระอาทิตย์น่ารัก กับ…ก้นขนาดใหญ่?
ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี…
ก้นบนฟ้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และทิศทางที่มันเคลื่อนตัวเข้ามา ก็คือข้านี่แหละ!
ไม่หรอกมั้ง…ไม่เคราะห์ร้ายขนาดนี้หรอกมั้ง!
บำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากมาหลายสิบปี จะถูกก้นขนาดใหญ่ทับตายในวันสุดท้ายก่อนจะบรรลุเป็นเซียนงั้นหรือ “ช่วยด้วย! จะตายแล้ว!”
ภูตพฤกษา
