้าพูดจาน่ารักหน่อยไม่ได้หรือ เจ้าเป็นแบบนี้ จะไม่มีคู่เอาได้นะ…”
คำพูดนี้ทำให้อันหลินโมโหจนอัดอั้นตันใจ “เจ้าเองก็พูดจาน่าโมโหขนาดนี้ จะหาคู่ได้หรือไง!”
มุมปากของหลิวเชียนฮ่วยยกขึ้น พูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “ข้าเผาจดหมายรักไปหลายร้อยฉบับแล้ว เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”
คำพูดนี้ของหลิวเชียนฮ่วน ทำเอาอันหลินจุกจนต้องสะกดกลั้นโทสะ เจ็บกระดองใจ!
“เทพีหลิวมาเยือนถึงที่ มีเรื่องอะไรกันแน่” อันหลินยอมจำนนแล้ว พูดอย่างจนใจ
“เอาล่ะ ข้ามาหาเจ้า เพราะมีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยนิดหน่อย” หลิวเชียนฮ่วนเห็นอันหลินไม่ต่อปากต่อคำกับนางแล้ว จึงเข้าประเด็นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ว่ามาเถอะ เรื่องอะไร”
หากไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไร อันหลินก็จะแสดงคุณธรรมอันเต็มใจช่วยเหลือผู้คนของเขา
“เจ้าจะไปแดนมนุษย์แล้วไม่ใช่หรือ ข้าอยากฝากเจ้าหิ้วของหน่อย!” หลิวเชียนฮ่วนพูดอย่างคาดหวัง
“ฝากหิ้วหรือ” หนังตาของอันหลินกระตุก เห็นผู้อื่นรับหิ้วของจากต่างประเทศ แต่เขาจะรับหิ้วของจากนอกโลกหรือนี่…
“เจ้าอยากได้อะไร” เขาเอ่ยปากถามอย่างระแวง
“อืม ของที่ข้าอยากได้ไม่เยอะหรอก โน้ตบุ๊ครุ่นใหม่ล่าสุดหนึ่งเครื่อง ต้องติดตั้งเกมเวอร์ชั่นใหม่ล่าสุดที่มาแรงอย่างลีกออฟเลเจ็นดส์ โอเวอร์วอช ลีคออฟคิง องเมียวจิด้วย…นอกจากนี้ ข้าขอลำโพงรุ่นใหม่ล่าสุดของอิดิฟายเออร์ มือถือไอโฟนแปดเครื่อง ทีวีจอแบนที่มีความละเอียดระดับ 4K 65 นิ้วของโซนี่เครื่องหนึ่ง…”
หลิว
