ปวดยามแพ้พ่าย นางก็ยิ่งทุกข์ใจ
ขณะที่นางกำลังรอคอย จู่ๆ เซียนกระบี่หลิงเซียวก็ปรากฏกายตรงหน้านาง
“ยินดีด้วย นักเรียนหลิวเชียนฮ่วน เจ้ากลายเป็นนักเรียนคนสุดท้ายในป่าพันยอดแล้ว (นอกจากเฉินเฉินแล้ว) เจ้าจะได้รับรางวัลพิเศษจากสำนักเรา ตอนนี้ตามข้าออกจากค่ายกลเถอะ!” เซียนกระบี่หลิงเซียวพูดพลางยิ้มอ่อนโยน
“หา ข้าเป็นคนสุดท้ายแล้วหรือ แล้วหวังเสวียนจ้านล่ะ” หลิวเชียนฮ่วนถามอย่างแปลกใจ
“อืม…หวังเสวียนจ้านแพ้อันหลินแล้ว แต่อันหลินก็บาดเจ็บเช่นกัน ถูกส่งตัวออกไปแล้ว” เซียนกระบี่หลิงเซียนอธิบายอย่างใจเย็น
หลิวเชียนฮ่วนตกใจยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีม่วงคู่งามเบิกจนกลมกว้าง
“อะไรนะ! หวังเสวียนจ้านแพ้อันหลินแล้วหรือ โอ้โฮ…อันหลินแข็งแกร่งปานนี้แล้ว เช่นนั้นต่อไปข้าจะใช้กำลัง บังคับเขาให้เล่นเกมกับข้าได้อย่างไร!”
มุมปากของเซียนกระบี่หลิงเซียวกระตุก นางควรจะพูดว่าทำไมอันหลินถึงแข็งแกร่งปานนี้ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงนึกถึงเรื่องเกมได้ล่ะ
เป็นอย่างที่ร่ำลือกันข้างนอก สมองของหญิงสาวผู้คลั่งไคล้ไซเบอร์คนนี้ประหลาดยิ่งนัก…
เซียนกระบี่หลิงเซียวตัดสินใจแล้ว นั่นก็คือปกป้องอันหลินให้ดีที่สุด จะปล่อยให้เขาถูกสาวน้อยผู้คลั่งไคล้ไซเบอร์คนนี้ทำอันตรายไม่ได้เด็ดขาด!
……………………………..
