นอีกครั้ง
แม้อาวุธเซียนจะร้ายกาจ แต่เมื่อต้องเจอกับความแตกต่างของระดับ ก็ไม่สามาถรับมือได้เช่นกัน
เมื่อผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดแล้ว ในที่สุดหยางเฉิงอู่ก็คว้าชัยชนะไป
สุดท้ายนักพรตสายพลังก็ชนะนักพรตสายไอเทมอยู่ดี!
มองร่างที่ถูกแสงทองคุ้มกันปกคลุมเบื้องหน้า หยางเฉิงอู่น้ำตารื้น กำกระบี่หักเล่มนั้นไว้แน่น มุ่งหน้าไปยังสนามรบสุดท้าย
ด้วยเหตุนี้ หลิวเชียนฮ่วนจึงได้เจอหยางเฉิงอู่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล
อาวุธของเขาหักไม่พอ มือยังถือแขนที่ขาดเอาไว้ข้างหนึ่ง ตามเนื้อตัวมีบาดแผลอีกหลายแห่ง อ่อนระโหยโรยแรง
หลิวเชียนฮ่วยอ้าปากน้อยๆ ดวงตาสีม่วงประหนึ่งลูกแก้วที่เปล่งประกายเปลี่ยนจากความตกใจเป็นดีใจ
“ล่าหัวอะไรเทือกนี้ ข้าชอบที่สุด!”
หลิวเชียนฮ่วนตะโกนประโยคจูนิเบียวออกมา จากนั้นก็ปล่อยลำแสงสุดท้ายทันที!
ครืน
คทาขนนกลอยคว้างกลางอากาศ เสาแสงพลังดุจอาวุธเลเซอร์พุ่งออกไป ทะลวงร่างของหยางเฉิงอู่ในเสี้ยววินาที
หยางเฉิงอู่ จู่ๆ…
ไม่สิ แสงทองคุ้มกันปรากฏขึ้นรอบตัวเขาแล้ว แม้แต่แขนที่ขาดของเขาก็ถูกส่งออกนอกค่ายกลพร้อมกัน คิดว่าแขนของเขาน่าจะพอรักษาได้
หลังหลิวเชียนฮ่วนเอาชนะหยางเฉิงอู่แล้ว อารมณ์ก็ไม่ได้ผ่อนคลายมากนัก
เพราะยังมีอีกคนไม่มา คนนั้นก็คือหวังเสวียนจ้านอันดับหนึ่งแห่งสำนัก…
“อืม น่ารำคาญนัก แม้จะใช้ท่าลับ แต่ก็รู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่จะชนะไม่สูง”
หลิวเชียนฮ่วนทำหน้ากลัดกลุ้ม เมื่อนึกถึงความเจ็บ
