แสงทองสว่างโชติช่วง พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของอันหลิน
พลังเหล่านี้เหนือการควบคุมของเขาไปตั้งนานแล้ว จะหลุดออกมาจากนิ้วแล้ว!
ดวงตาของอันหลินฉายความน่ากลัว พยายามอยากควบคุมพลังของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ขณะเดียวกันก็ตะโกนในใจว่า ไม่เอานะ! เก็บเข้าไปสิ!
อย่างน้อย…ก็อย่าให้โดนหวังเสวียนจ้านเลย!
อาจเป็นเพราะความปรารถนาอย่างแรงกล้าของเขาได้ผล หรือเพราะเสียงตะโกนร่ำร้องในใจของเขา ลำแสงตรงปลายนิ้ว มืดมัวลงกะทันหัน พลังก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว
อันหลินชะงัก ยังไม่ทันได้ถอนหายใจ ก็มีแสงสีทองประหนึ่งเส้นไหมที่หลงเหลือตรงปลายนิ้ว พุ่งออกมาจากนิ้ว…
มันทะลวงหน้าผากของหวังเสวี้ยนจ้าน แต่กลับไม่ทำอันตรายกับเขาเลยแม้แต่นิด
ต่อมา มันก็พุ่งลงไปที่พื้นข้างหลังหวังเสวียนจ้าน
ครืน!
พลังมหาศาลระเบิด แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน!
แสงทองเป็นดั่งกระบี่เทพที่ส่องแสงสว่างไสวเล่มหนึ่ง ที่ทลายปฐพีอย่างสิ้นเชิง รอยแยกลุกลามไปนับพันจั้ง
พลังแห่งมรรควิถีอันบริสุทธิ์ บดขยี้ทุกสรรพสิ่งที่ผ่านมาจนเป็นผุยผง ทำลายเนินเขาระหว่างทางทั้งหมดจนสิ้นซาก!
ไม่นาน พลังก็สลายไป ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ
อันหลินมอง ‘รอยแยกขนาดใหญ่’ เบื้องหน้าที่แทบจะไม่เห็นปลายทาง ตะลึงอึ้งงัน
หวังเสวียนจ้านตะลึงงัน หลังเขาสัมผัสได้ว่าอานุภาพอันชวนให้หยุดหายใจรอบตัวหายไปแล้ว ก็ตาเหลือก หมดสติไป…
ณ จัตุรัสหยกขาว หลังลำแสงของดรรชนีอันสะเทือนฟ้าหายไปแล้ว นักเรียนหลาย
