ัวนั้นกับอันหลินต่อสู้กันอย่างรู้ใจ พวกเขารบเคียงบ่าเคียงไหล่ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน พันธนาการของพวกเขาลึกซึ้งเช่นนี้ พวกเขาเป็นคู่กันต่างหาก!”
จ้าวหวายหยินที่อยู่อีกมุมหนึ่งได้ยินประโยคนี้ ก็ร้องไห้จนเป็นลมคาห้องน้ำ
ทว่ายังคงมีแฟนคลับจำนวนมากไม่ยอมถอดใจ ต่างก็จ้องมองสุนัขสีขาวบนหน้าจอด้วยสายตาเย็นเยือก คิดแผนการในใจ…
ในป่าพันยอด จู่ๆ ต้าไป๋ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ซ้ำยังจามขึ้นมาดื้อๆ
ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกัน มีศัตรูอีกแล้วหรือ!
สีหน้าของต้าไป๋เปลี่ยนไป มองซ้ายแลขวา กลับไม่พบความผิดปกติอะไร
มันมองอันหลิน พบว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิม ท่าทางสง่างาม จึงอดตะโกนไม่ได้ว่า “โฮ่ง! แม้ว่าเจ้าจะเลิศล้ำ แต่วางท่านานขนาดนี้แล้ว ยังไม่พออีกหรือ”
เจ้าคิดว่าข้าอยากวางท่าวางทางมากหรือไง!
อันหลินอยากพูดกับต้าไป๋ แต่พูดไม่ออกเลยสักนิด
เขาในตอนนี้ หมดสิ้นความรู้สึกแล้ว เป็นเช่นเดียวกับตอนที่ใช้ดรรชนีวิถีสวรรค์ สูญเสียการควบคุมไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
กลางนภา เซียนพสุธาชางชิงไม่รู้ว่าควรจะมองอันหลินด้วยสีหน้าแบบไหน
คนคนนี้เป็นนักเรียนที่เขารู้จักคนนั้นจริงหรือ สังหารเขาได้ภายในนิ้วเดียวแล้วกระมัง!
เซียนพสุธาชางชิงหันไปมองรองผู้อำนวยการอวี้หัว กลับพบว่าสีหน้าของเขาไม่ได้ดีไปกว่าตัวเองมากนัก
มิหนำซ้ำ รองผู้อำนวยการอวี้หัวดูจะตกใจกว่าเขาหลายเท่า จวบจนตอนนี้แล้วก็ยังไม่ได้สติ
เซียนพสุธาชางชิงบันทึกข้อมูลสถิ
