เซียนพสุธาชางชิงถอนหายใจ ทำหน้ากลัดกลุ้ม ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ขณะนั้นเอง รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาไม่ใช้น้ำเสียงที่ล้อเล่นเช่นก่อนหน้านี้แล้ว แต่พูดอย่างจริงจังว่า “ชางชิง เรื่องของเฉินเฉิน เจ้าก็คิดเสียว่าไม่เห็นก็แล้วกัน”
ชางชิงได้ยินก็ชะงัก ขณะที่เขากำลังสงสัย รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็พูดต่ออีกว่า
“ทุกสรรพสิ่งล้วนเลือนราง ทุกอย่างในโลกใบนี้ต้องกลับคืนสู่ธุลีดิน…”
“ครั้งนี้ เฉินเฉินทำผิดไปจริงๆ เราในฐานะที่เป็นอาจารย์ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือ แก้ไขความผิดพลาดของลูกศิษย์ เข้าใจไหม”
เมื่อฟังคำของรองผู้อำนวยการจบ เซียนพสุธาชางชิงก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้สติ ปริศนาทุกสิ่งเริ่มคลี่คลาย
“ชางชิงเข้าใจแล้ว!”
เซียนพสุธาชางชิงก้มหัวอย่างนอบน้อม คำนับเซียนสวรรค์อวี้หัว
รองผู้อำนวยการอวี้หัวเมื่อเห็นท่าทางของเซียนพสุธาชางชิง ก็พยักหน้าน้อยๆ อย่างชื่นชม
จากนั้น เขาก็เบนสายตามองเบื้องล่างอีกครั้ง
ตรงนั้น มีอีกคนที่เขาค่อนข้างให้ความสนใจอยู่ นั่นก็คืออันหลินที่กำลังกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น
อันหลินไม่รู้ว่าอาการปวดหัวดำเนินไปนานแค่ไหน แต่ในความรู้สึกของเขา มันยาวนานปานหนึ่งศตวรรษ
อาการปวดหัวที่น่ากลัวเช่นนี้ ฝังรากลึกลงในสมองของเขา
เขาสามารถเขียนคำว่าเจ็บปวดนับหมื่นคำ เพื่อใช้มันมาบรรยายความรู้สึกแบบนี้!
“โอ๊ย ปวดจน…เกือบจะเอาชีวิตข้าแล้ว!”
อันหลินกุมหัว ลุกขึ้นจากพื้นอ
