มังกรอัสนีบนหอก ราวกับพบเจอกับบางสิ่งที่น่ากลัวเป็นที่สุด กลายเป็นกระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนหนีเตลิดเปิดเปิง
ความฮึกเหิมของหวังเสวียนจ้านหยุดนิ่ง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก
เมฆดำทะมึนบนนภากระจายตัว แสงตะวันสาดส่องลงมาอีกครั้ง…
เฉินเฉินถูกแสงสว่างปกคลุม ยังคงมีลักษณะบริสุทธิ์ไร้มลทินเช่นเดิม
“นี่มัน…วิชาอะไรของเจ้า!” ริมฝีปากของหวังเสวียนจ้านสั่นระริก พูดกระอึกกระอัก
“ดรรชนีวิถีสวรรค์” เฉินเฉินยกมือประสานกันแล้วตอบ
พูดจบ เขาก็หันหลังจากไป
หวังเสวียนจ้านมองภาพของเฉินเฉินที่เดินจากไป แต่กลับไม่มีความคิดอยากจะหยุดยั้ง
ความฮึกเหิมของเขาถูกทำลาย เมื่อนึกถึงนิ้วที่ช่วงชิงพลังแห่งฟ้าดิน ก็นึกกริ่งเกรงในใจ…
“เหอะๆ ข้าช่างน่าขันสิ้นดี…”
หวังเสวียนจ้านหัวเราะเยาะตัวเอง นั่งลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก พึมพำเสียงเบา
ชั่วขณะที่อันหลินซึ่งชมศึกอยู่ไกลๆ มาตลอดเห็นเฉินเฉินชูนิ้วขึ้นมา ก็รู้แจ้งแก่ใจ ต่อมา หัวของเขาก็เริ่มปวดอย่างรุนแรงขึ้นมา
“อ๊าก! เจ็บจังเลย!”
อันหลินล้มลงไป กุมหัวร้องตะโกนด้วยความทรมาน
เขารู้สึกเหมือนว่าหัวของตัวเอง ถูกอะไรบางอย่างดันจนระเบิด ความเจ็บปวดแบบนั้นเหนือจินตนาการ
ระบบกำลังสาดแสงสว่างไสวในสมองของเขา
‘ดรรชนีวิถีสวรรค์ เป็นนิ้วมือที่แฝงด้วยวิถีดั้งเดิมของฟ้าดิน
บรรลุขั้นต้นสามารถทำลายสรรพสิ่งได้ เมื่อประสบผลสำเร็จขั้นสูงสามารถทลายมิติ กาลเวลา บดขยี้ม
