ไม่มีแม้แต่ความคิดจะตอบโต้เป็นแน่
แต่เซวียนหยวนเฉิงกลับใจเย็นเป็นอย่างยิ่ง
“พลิกจักรวาล”
ดวงตาคู่นั้นของเขาดูล่องลอย ราวกับสูญเสียจุดรวมสายตาไปแล้ว
คมหอกมาประชิดตัวเขา กระบี่ในมือของเขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว มองดูเชื่องช้า แต่กลับสัมผัสคมหอกได้ทันท่วงที…
ลวดลายของปลาคู่ขาวดำก่อตัวใต้ฝ่าเท้าของเขา กระบี่ค่อยๆ บิดโค้งเป็นองศาที่แปลกพิสดาร
ครืน!
มังกรเขียวพุ่งตัวออกมา คมหอกอันหาญกล้า ทำให้ผิวดินรัศมีสิบจั้งรอบตัวหวังเสวียนจ้านแตกระแหง กลายเป็นร่องลึกมืดสนิทเป็นทางยาว
เลือดค่อยๆ หยดลงบนพื้นดินช้าๆ…
เซวียนหยวนเฉิงได้รับบาดเจ็บ
แต่กลับมีความตกตะลึงปรากฏบนใบหน้าของหวังเสวียนจ้าน “เจ้าหลบได้งั้นหรือ!”
ไหล่ของเซวียนหยวนเฉิงถูกหอกแทง เลือดย้อมไหล่ข้างซ้ายจนแดงฉาน
เขาไม่ตอบ อาศัยโอกาสตอนที่หวังเสวียนจ้านตกใจ ถอยกรูดสร้างระยะห่าง
“รุ่นพี่เฉิน หากท่านยังไม่หนีอีกข้าจะต้านไม่ไหวแล้ว อย่างมากข้าก็ต้านได้อีกแค่ห้ากระบวนท่า ท่านรีบหน่อยสิ!”
พูดจบ เซวียนหยวนเฉินก็ตั้งท่าป้องกันต่อไป
หวังเสวียนจ้าน “…”
เฉินเฉิน “…”
บริเวณหนึ่งของจัตุรัสหยกขาว นักเรียนหลายคนพากันมองไปทางศิษย์พี่พานกันระนาว
พานปู้อวี่ปิดปากเงียบ ยังคงรักษามาดของบัณฑิต
น่าขัน เขาคือพานปู้อวี่อันดับที่ยี่สิบแห่งสำนักเชียวนะ ศิษย์น้องทั้งหญิงชายจ้องมองเขาด้วยสายตาเคารพเลื่อมใส มันเป็นเรื่องที่ปกติเสียเหลือเกิน!
แต่ว่า…
ตอนนี้ศิษย์พี่พานไม่ได
