เคราะห์ร้ายดวงซวยขนาดนั้นอีกล่ะ”
“โจวชิงอวิ๋นอันดับที่เก้าสิบสองของสำนัก!”
“เสร็จกัน อ่อนแอปานนี้…ข้าคิดว่าเขาต้องถูกหมัดพิฆาตแสงทองคว่ำในหมัดเดียวเป็นแน่”
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ข้าคิดว่าเขาน่าจะทนจนถึงท่าที่สองสุนัขหมอบได้!”
นักเรียนพากันวิจารณ์กันเซ็งแซ่ บรรยากาศเดือดพล่านกว่าปกติ
เพราะการลงมือของอันหลินกับต้าไป๋ จะมีชุดกระบวนท่าพื้นฐาน ดังนั้นเหล่านักเรียนจึงพากันตั้งชื่อท่าให้พวกเขา จากนั้นคาดเดาว่าคู่ต่อสู้จะยืนหยัดได้กี่ท่า…
ในป่าพันยอด โจวชิงอวิ๋นถือกระบี่เยื้องย่าง เขาเอาชนะนักเรียนกายแห่งมรรคขั้นสิบไปสิบเอ็ดคนแล้ว เจตจำนงกระบี่สั่งสมจนถึงระดับที่น่ากลัวอย่างมหันต์
ต่อให้คู่ต่อสู้แข็งแกร่งแล้วอย่างไร แค่ข้ายื่นกระบี่ออกไป ก็สามารถกวาดล้างศัตรูตัวฉกาจได้แล้ว!
“อันหลิน ปีหนึ่งห้องหนึ่ง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
มีเสียงแว่วมากจากท้องนภา
โจวชิงอวิ๋นทอดมองไปบนฟ้า รู้สึกถึงลมปราณอันยิ่งใหญ่ ตะโกนลั่นว่า “มาได้สวย โจวชิงอวิ๋น ปีสี่ห้องสอง! ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
หมัดสีทองพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ประหนึ่งยอดเขาไท่ซาน ลอยลงมาจะทับโจวชิงอวิ๋น
“ฮ่าๆๆ ช่างเป็นพลังเซียนที่เลิศล้ำนัก แต่แม้จะเป็นพลังเซียนนับหมื่น ข้าก็สามารถจัดการได้ในกระบี่…พรืด!”
คำว่า ‘เดียว’ ของโจวชิงอวิ๋นยังไม่ทันออกจากปาก อุ้งมือแห่งสายลมที่ก่อตัวจากอากาศก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง
ปึก!
ตอนที่เขาถูกอุ้งมือลมโจมตี กำปั้น
