า เขายอมไม่ได้!
อันหลินได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็ทำหน้าแปลกพิลึก “ท่านราศีกันย์หรือ”
โจวชิงอวิ๋น “…”
อันหลินเห็นอากัปกิริยาของโจวชิงอวิ๋นก็ส่งยิ้มน่ามองให้ “ท่าทางศิษย์พี่จะไม่ตั้งใจเรียนวิชาแดนมนุษย์นะ”
โจวชิงอวิ๋นยังคงทำหน้างุนงง
อันหลินพูดอย่างระอาใจว่า “เอาเถอะๆ ยอมให้เจ้ายื่นกระบี่ออกมาก็ได้”
เขารู้ว่าหากอาการย้ำคิดย้ำทำไม่ได้รับการระบายออกมาอย่างเหมาะสม จะอัดอั้นตันใจตายได้!
ในที่สุดโจวชิงอวิ๋นก็ฟังประโยคสุดท้ายของอันหลินออกสักที!
เขายิ้มบางๆ พูดขอบคุณว่า “เช่นนั้น ต้องขอบคุณศิษย์น้องอันหลินด้วย”
ต้าไป๋ขยับร่างที่ทับเขาออก อันหลินก็เริ่มถอยหลังช้าๆ ยกพื้นที่ให้เขา
โจวชิงอวิ๋นลิงโลดดีใจ รู้ว่าโอกาสในการพลิกกระดานของเขามาถึงแล้ว!
แม้ตอนนี้เขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่เขายังคงมีความมั่นใจว่าจะกำราบศัตรูได้ในกระบี่เดียว!
เขาอยากตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ทว่ากลับพบว่าสองเท้าสั่นเทิ้ม ไม่อาจลุกขึ้นได้อีกแล้ว…
เขาอยากใช้มือชักกระบี่ แต่พบว่ามือของตัวเองก็ถูกต้าไป๋ทับจนไร้ความรู้สึกไปชั่วคราวแล้วเช่นกัน…
โจวชิงอวิ๋นสั่นระริกไปทั้งตัว ไม่อาจทำอะไรได้อีกต่อไป
เมื่อเห็นท่าทางของโจวชิงอวิ๋น อันหลินกับต้าไป๋ก็สบตากัน
“คือว่า…รุ่นพี่ ต้องการให้ช่วยเหลือไหม” อันหลินเอ่ยถามอย่างห่วงใย
น้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลลงมาจากหางตาของโจวชิงอวิ๋นช้าๆ เช่นเดียวกับความเจ็บปวดของเขาที่ไม่อาจปิดบังได้
“อืม ต้องการให้ช่ว
