น่
อันหลินเห็นแสงทองคุ้มกันสาดแสงแล้ว ก็ขมวดคิ้วน้อยๆ นวดคลึงมือที่แดงบวมเล็กน้อยพลางพูดว่า “เจ็บจริงๆ”
หลิวเฉียงได้ยินประโยคนี้ ก็อัดอั้นตันใจ เกือบจะกระอักเลือดออกมาอีกแล้ว
อันหลินมองหลิวเฉียงแวบหนึ่ง พูดต่อว่า
“อ้อ ข้าจะตอบคำถามเมื่อครู่ของเจ้า เจ้าไม่ได้ขุดหลุมศพบรรพบุรุษข้าหรอก ที่ข้าชกเจ้าเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าแย่งงานข้า ฟังให้ดีล่ะ…ข้าต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการซ้ำมีด มีแค่ข้าเท่านั้นที่ซ้ำมีดได้!ราชันซ้ำมีด ข้าต้องได้เป็นแน่!”
พูดจบ อันหลินก็ชูนิ้วโป้งชี้ใส่ตัวเอง ทำหน้าทะนงและกระหยิ่มยิ้มย่อง
พรืด!
เมื่อจบประโยคนี้ หลิวเฉียงก็อาเจียนเลือดที่อัดอั้นอยู่ในอกออกมาได้สำเร็จ
…
ณ จัตุรัสหยกขาว เหล่าลูกศิษย์ตะลึงพรึงเพริดอีกครั้ง
หน้าจอผลึกหินมีคุณลักษณะบันทึกและถ่ายทอดสดเท่านั้น เหล่านักเรียนไม่ได้ยินบทสนทนาในการต่อสู้
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงเห็นอันหลินพูดอะไรบางอย่าง จากนั้นหลิวเฉียงก็กระอักเลือดทันที!
“สุดยอด! มันเป็นแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งหรือ”
“ไม่ ข้าคิดว่าเป็นอิทธิฤทธิ์คลื่นเสียง มีพลังทำลายอันไร้รูปร่าง!”
“คุณพระ อิทธิฤทธิ์นี้สามารถทำร้ายคนผ่านแสงทองคุ้มกันได้ด้วยหรือ สุดยอดไปเลย!”
“ศิษย์น้องอันหลินช่างยากลึกหยั่งถึง เขาเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานอย่างแท้จริง!”
…
ในป่าพันยอด หลังหลิวเฉียงหายไปแล้ว อันหลินก็มองไปทางที่สวีเสี่ยวหลานต่อสู้อีกครั้ง
ตูม!
เปลวไฟระเบิด คลื่นร้อนร
