ขณะที่อันหลินกำลังทะลวงขั้นเข้าสู่กายแห่งมรรคขั้นเก้า พลังประหลาดบางอย่างก็ไปกระตุ้นพลังภายในร่างกายของต้าไป๋เข้า
จากนั้น ต้าไป๋ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดปานจะขาดใจจากภายในร่างกาย
‘พับผ่าสิ อันหลินเจ้าทำอะไรข้า!’
ต้าไป๋ตวาดในใจไม่หยุด เสียดายที่มันพูดไม่ได้ ทำได้แค่เห่า ‘โฮ่ง’ ไม่กี่ที
พายุหมุนปราณลูกใหญ่ก่อตัวกลางอากาศ จากนั้นก็หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของต้าไป๋อย่างป่าเถื่อน
ต้าไป๋น้ำตารื้นชื้น มันไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน
ภายในความเจ็บปวดเช่นนี้ การเตะของจางเฉินแลดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที
พลังชีวิตจำนวนมหาศาลรวมตัวในร่างกายของต้าไป๋ หลอมเป็นหนึ่งเดียวกับพลังจิตของสรรพสิ่งที่หลั่งไหลเข้ามา
พลังที่สองเริ่มหลอมรวมกัน เชื่อมต่อกัน สุดท้ายกลายเป็นขุมพลังสัตว์ส่องแสงสีทองระยิบระยับ
ในชั่ววินาทีนั้น ต้าไป่เริ่มสัมผัสได้ว่าในร่างกายของมันมีพละกำลังและพลังชีวิตมหาศาล
ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป มันลุกขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายแวววาว
อันหลินเองก็ลุกขึ้นมาอย่างเหงื่อที่เปียกโชก ขยับตัวยืดเส้นยืดสาย อุทานว่า “ทะลวงขั้นครั้งนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ!”
“นั่นสิ ข้าเจ็บจะตายแล้ว!” เสียงหนึ่งพูดอย่างคล้อยตาม
อันหลินได้ฟัง ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “นั่นสิ เจ็บจะตายแล้ว!”
เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ…
“คุณพระ ใครคุยกับข้าน่ะ!”
อันหลินขนลุกขนชัน มีคนเข้าใกล้ตัวเองอย่างไม่มีสุ้มไม่มีเสียงไ
