ยความสิ้นหวัง
“อ๊ากกกก!”
เว่ยจี๋ตะโกนก้องด้วยความสิ้นหวัง ร่างของเขาถูกหมัดสีทองโจมตีอีกครั้ง แรงอันน่ากลัวกระแทกตัวเขา กระตุ้นยันต์ประเมินผลแพ้รบเข้าทันที
เขากระอักเลือดล้มลงไปอีกครั้ง เนื้อตัวสั่นเทา มองแสงทองคุ้มกันบนร่างของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าแพ้แล้ว ข้าแพ้แล้วงั้นหรือ”
เว่ยจี๋ไม่คิดเลยว่า เขาจะแพ้ด้วยน้ำมืออันหลิน พ่ายให้กับขยะที่เขาดูถูกคนนั้น
เขารู้ดีแก่ใจว่าหากไม่มีแสงสีทอง เป็นไปได้สูงว่าเขาอาจจะไม่รอดชีวิตแล้วด้วยซ้ำ
แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่อาจยอมรับความจริงที่ตัวเองแพ้ให้อันหลินอยู่ดี!
อันหลินเดินมายืนข้างเว่ยจี๋ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นับว่าเขารู้แล้วว่าทำไมเว่ยจี๋ถึงได้คลุ้มคลั่งขนาดนี้ ยิ่งถูกคนที่ตัวเองรังเกียจเอาชนะ ก็จะยิ่งคลุ้มคลั่ง…
“ต้องขออภัย ทำร้ายจิตใจอันบอบบางของเจ้าเสียแล้ว” รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าอันหลิน
“แต่มีอีกประโยคที่ข้าต้องพูดอยู่ดี ถูกคนที่บำเพ็ญเพียรแค่ไม่กี่เดือนเอาชนะ…สหายเว่ยจี๋ ชีวิตสิบกว่าปีที่ผ่านมาของเจ้าไม่มีค่าเอาเสียเลย!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เว่ยจี๋ก็เบิกตากว้าง รู้สึกว่าเลือดลมไหลเวียนติดขัดขึ้นมาทันที กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
จากนั้น เขาก็ตาเหลือก หมดสติไปอย่างสิ้นเชิง
…………………………….
