สำหรับเงื่อนไขของอันหลิน หญิงสาวตอบตกลงโดยไม่ลังเล
เล่นเกมบนยอดเขาหินนิลดำ ราวกับได้ร่วมประลองกระบี่บนภูเขาหัวซาน มีกลิ่นอายของยอดฝีมือประลองยุทธ์แฝงอยู่ ความรู้สึกแบบนี้หญิงสาวชื่นชอบยิ่งนัก
ด้วยเหตุนี้ หญิงสาวจึงบังคับให้คฑาลอยอยู่กลางอากาศ
จากนั้น ก็มีม่านบาเรียสีชมพูบางๆ ปรากฏขึ้นรอบไม้คฑา
มันเป็นวิชาลี้แสงของกระบี่เหินเวหา ม่านบาเรียสีชมพูบาง มีบทบาทในการตรึงร่างกายของผู้เหาะเหิน กันลมกันแดด นี่เป็นเวทมนตร์ที่นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณเท่านั้นถึงจะได้ครอบครองเช่นกัน
เมื่อเห็นหญิงสาวโบกมือให้เขา อันหลินก็ก้าวขึ้นเหยียบคฑาอย่างวิตกกังวล
กระบี่เหินเวหาเชียวนะ บอกตามตรงเขาก็พอจะคาดหวังอยู่บ้าง
“นี่เป็นครั้งแรกของข้า เจ้าช่วยอ่อนโยนหน่อย…” อันหลินพูดจาไม่เป็นธรรมชาติ
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ที่รัก ข้าจะอ่อนโยนมากๆ เลยล่ะ!” หญิงสาวฉีกยิ้ม ต่อบทสนทนาโดยที่ไม่คิดอะไร
จากนั้นนางก็จงใจยกเลิกคุณสมบัติกันลมของวิชาลี้แสงทันที…
คฑาขนนกสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พุ่งสูงขึ้นฟ้าดังฟิ้วปานธนูไฟ
“อ๊ากกกกก…”
คฑาขนนกเหาะเร็วอย่างยิ่ง รอบข้างมีลมคลั่งพัดหวีดหวิว อันหลินที่ยืนอยู่บนคฑาตกใจจนร้องลั่น
เขาแสดงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ กอดเอวคอดกิ่วอันเนียนนุ่มของสาวน้อยนักเวทย์ที่อยู่ตรงหน้าไว้แน่นทันที
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือฟาดหน้าโดยตรง หญิงสาวร้องแหวขึ้นมาว่า “ลามก!”
อันหลินปล่อยมือน้ำตาคลอหน่วย
ความเร็วในการเหาะ
