เหินของไม้คฑาเกือบจะเทียบเท่าความเร็วเสียงแล้ว จะไม่ให้เขาร้อนรนได้อย่างไร หัวใจดวงน้อยๆ แทบจะหลุดออกมาแล้ว!
และเมื่อมองลงไป ความสูงที่น่ากลัวนั่นก็ยิ่งทำให้เขาตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง
กระบี่เหินเวหาน่ากลัวจังเลย กระบี่เหินเวหาน่ากลัวจังเลย…
อันหลินรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมากระบี่บินขึ้นมาแล้ว
เซียนพสุธาเยว่อิ่งที่อยู่เหนือเขตแดน มองอันหลินกับหญิงสาวที่เหาะออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบ
“นี่มันคู่รักเหาะเหินหรือ อืม แต่รู้สึกว่าลักษณะของทั้งคู่ไม่ค่อยเหมือนกันเลย…”
นางมองสมุดในมือ ด้านบนบันทึกสถิติของนักเรียนแต่ละคน ค่าสถานะของอันหลินมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
อันหลิน ค่าพลัง 120 ค่าความดี 150
หลิ่วเชียนฮ่วน ค่าพลัง 850 ค่าความดี 300
“อันดับปีที่แล้วของหลิ่วเชียนฮ่วน รู้สึกว่าจะอยู่อันดับสี่ หากไม่ใช่เพราะคลั่งไคล้วัตถุจนหมดความทะเยอทะยาน ที่จริงนางสามารถชิงสามอันดับแรกได้ด้วยซ้ำ…ช่างเถอะ ขอแค่พวกเขาสองคนไม่ได้รวมกลุ่มรังแกผู้อื่น ก็ไม่นับว่าทำผิดกฎ ข้าเองก็คร้านจะยุ่งเรื่องพวกนี้เหมือนกัน อืม ตอนนี้พวกเขาก็จวนจะออกจากเขตที่ข้ารับผิดชอบแล้ว ส่งข้อมูลเหล่านี้ให้อาจารย์คนอื่นก่อนก็แล้วกัน…”
เซียนพสุธาเยว่อิ่งยุ่งมาก นางใช้พลังจิตตรวจสอบสนามรบสิบกว่าแห่งในเขตนี้พร้อมกัน ดังนั้นหลังพวกอันหลินเหาะออกไปไกลแล้ว นางจึงไม่ได้สนใจอีกต่อไป
ช่วงนี้จับตามองอันหลินเป็นพิเศษ อันที่จริงนางก็ได้
