ังมากขึ้นก็เท่านั้น”
เมื่ออันหลินได้ยินคำชี้แจง ก็ราวกับมีแพะนับหมื่นตัววิ่งอยู่ในใจ
สมเหตุสมผลกับผีอะไร สมจริงสมจังบ้าบออะไรกัน!
ลำแสงสุดท้ายกลายเป็นสกิล ที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งไปแล้ว! ยังเรียกว่าสมเหตุสมผลได้อีกหรือ!
อันหลินอยากปามือถือทิ้งยิ่งนัก แต่เขาสู้สาวน้อยนักเวทย์ไม่ได้
หากปามือถือทิ้งล่ะก็ สิ่งที่รอคอยเขาคือลำแสงสุดท้ายเวอร์ชั่นชีวิตจริง…
เมื่อนึกถึงผลลัพธ์อันน่ากลัว สุดท้ายอันหลินก็สะกดกลั้นอารมณ์โทสะไว้
ในที่สุด ภายใต้การต่อสู้อย่างอดทนไม่ท้อถอย เขาก็ยืนหยัดได้ถึงห้านาทีเต็มๆ…
ลำแสงสุดท้ายของสาวน้อยนักเวทย์ ทำลายฐานคริสตัลของอันหลิน ปิดฉากการต่อสู้ในครั้งนี้
อันหลินน้ำตาคลอเบ้า มองคำว่า ‘พ่ายแพ้’ บนหน้าจอ พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
“ช่างเป็นการต่อสู้ที่สาแก่ใจนัก!” หญิงสาวบิดขี้เกียจ เอวคอดกิ่วเหยียดตรง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่พออกพอใจ
สาแก่ใจหรือ
อันหลินเคลื่อนนิ้วมือไปที่ปุ่ม ‘รายงาน’ บนหน้าจอเงียบๆ…
จากนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเกมพิลึกนี่มี GM ที่ไหนกัน หากว่ามีจริง เช่นนั้น GM ก็คือหญิงสาวข้างกายเขานี่แหละ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาว เตรียมน้อมรับการลงโทษบทสุดท้าย
“เอ๊ะ ทำไมเจ้าดูไม่มีความสุขเลยล่ะ” หญิงสาวเห็นอันหลินทำหน้าอมทุกข์ จึงเอ่ยถามอย่างฉงนใจ
อันหลินกลอกตาใส่นาง คิดในใจว่าจะให้ตัวเอง หน้าตาชื่นตาบานปล่อยให้นางจัดการงั้นหรือ
หญิงสาวนึกขึ้นได้ รู้แล้
